μηδαμόθεν
μηδαμόθεν, from no place
μηδᾰμ-όθεν, Adv. of μηδαμός,
- from no place, X. Cyr. 8.7.14; μ. ἄλλοθεν from no other place, Pl. Phd. 70e, GDI iv p.876 (Chios, iv B.C.), etc.; μηδεὶς μ., Lat. nullius filius, D. 21.148.
μηδαμόθεν [ᾰ] adv. d’aucun endroit, d’aucune sorte, Xén. Cyr. 8, 7, 14 ; Plat. Phæd. 70e ; Dém. 562, 24.
Étym. μηδαμός, -θεν.
μηδαμόθεν, von keiner Seite her ; μηδ. ἄλλοθεν αὐτὸ γίγνεσθαι ἢ ἐκ τοῦ αὐτῷ ἐναντίου, Plat. Phaed. 70e ; Xen. Cyr. 8.7.14 ; Pol. 5.2.8.
μηδαμόθεν
adverb of μηδαμός
- from no place, Xen.; μ. ἄλλοθεν from no other place, Plat.