μηδαμοῦ
μηδαμοῦ, nowhere
μηδᾰμ-οῦ, Adv.
- nowhere, Th. 1.35, Pl. Lg. 958d; μ. ἄλλοθι Id. Phd. 68a: c. gen., μ. τῶν ὄντων, Lat. nusquam gentium, Id. Prm. 162c: metaph., ὅπου τὸ χαίρειν μ. νομίζεται is of no account, A. Eu. 423, cf. 624, S. Aj. 1007; μηδαμοῦ παρά τισιν εἶναι X. Mem. 1.2.52: as two words, μηδὲ ἁμοῦ IG 1(2).16.11 (v B.C.).
μηδαμοῦ [ᾰ] adv. :
1 nulle part, Plat. Phæd. 68a, etc. ; μ. τῶν ὄντων, Plat. Parm. 162c, en aucun lieu du monde ||
2 en rien : μ. νομίζεσθαι, Eschl. Eum. 423, n’être nullement connu ; μ. εἶναι, Xén. Mem. 1, 2, 52, n’avoir aucune valeur, n’être point estimé.
Étym. μηδαμός.
μηδαμοῦ, korrel. zu ποῦ, nirgendswo ; μητρὸς μηδαμοῦ τιμὰς νέμειν, Aesch. Eum. 594, vgl. 401 ; Soph. Aj. 986 ; εἰ μηδαμοῦ γέ ἐστι τῶν ὄντων, nirgends auf der Welt, Plat. Parm. 162c ; mit ἄλλοθι, Phil. 68a ; gew. mit anderen Negationen gehäuft, νοῦν μηδενὶ περὶ μηδενὸς εἶναι μηδαμοῦ, Soph. 249b, μηδεὶς μηδέποτε ἐάσῃ μηδαμοῦ θηρεῦσαι, Legg. VII.824a ; Sp.
μηδαμοῦ
- nowhere, Aesch.; μ. ἄλλοθι Plat.:— metaph. μ. νομίζεται nullo in numero habetur, Aesch.