μηδαμῆ
μηδαμῆ, und μηδαμᾶ, (als korrelat. zu πῇ auch μηδαμῇ geschrieben, ist eigtl. dat. zu μηδαμός), auf keinerlei Weise, keinesweges, durchaus nicht, in denselben Vrbdgn wie μή ; so μηδαμῆ χάλα, Aesch. Prom. 98 ; μὴ φύγητε μηδαμῆ, Soph. Phil. 778 ; ὃ μηδαμῆ ἴσμεν, Plat. Theaet. 187c ; μὴ προσπαίζοντας μηδαμῇ μηδαμῶς οἰκέταις, Legg. VI.777e ; εἰ δʼ ἔστιν αὖ μηδαμῆ μηδαμῶς δυνατά, VII.820b ; Xen. An. 7.6.29 ; πῶς ὑμᾶς οἷόντʼ εἰδέναι τοὺς μηδαμῆ μηδαμῶς τοῦ πράγματος ἐγγύς, sc. ὄντας, Dem. 45.38.
Bei Her. steht oft μηδαμᾶ, die eigentlich dor. Form, μὴ γενέσθαι μηδαμᾶ μέζονας ἀνθρώπους τῶν νῦν, 1.68, εἶδον ὄψιν, τὴν μηδαμᾶ ὄφελον ἰδεῖν, 3.65, u. öfter, immer mit der v.l. μηδαμά, die wohl vorzuziehen ist, da sie bei Dichtern unzweifelhaft ist und adverbialisch gebrauchter accus. plur. neutr. von μηδαμός ist, μηδάμʼ ὁ πάντα νέμων θεῖτʼ ἐμᾷ γνώμᾳ κράτος ἀντίπαλον ὁ Ζεύς, Aesch. Prom. 524, εὖ γὰρ τόδʼ ἴσθι, μηδάμʼ ἡμέρᾳ μιᾷ πλῆθος τοσουτάριθμον ἀνθρώπων θανεῖν, Pers. 423 ; τὸ μηδαμὰ λῆγον ἄκουσμʼ ἀκοῦσαι, Soph. O.C. 519, vgl. 1106, 1695 : Ar. Th. 1162 ; auch bei sp.D., wie Leon.Tar. 75 (VII.660). Vgl. Reisig enarr. O.C. 508.
Bei Her. steht oft μηδαμᾶ, die eigentlich dor. Form, μὴ γενέσθαι μηδαμᾶ μέζονας ἀνθρώπους τῶν νῦν, 1.68, εἶδον ὄψιν, τὴν μηδαμᾶ ὄφελον ἰδεῖν, 3.65, u. öfter, immer mit der v.l. μηδαμά, die wohl vorzuziehen ist, da sie bei Dichtern unzweifelhaft ist und adverbialisch gebrauchter accus. plur. neutr. von μηδαμός ist, μηδάμʼ ὁ πάντα νέμων θεῖτʼ ἐμᾷ γνώμᾳ κράτος ἀντίπαλον ὁ Ζεύς, Aesch. Prom. 524, εὖ γὰρ τόδʼ ἴσθι, μηδάμʼ ἡμέρᾳ μιᾷ πλῆθος τοσουτάριθμον ἀνθρώπων θανεῖν, Pers. 423 ; τὸ μηδαμὰ λῆγον ἄκουσμʼ ἀκοῦσαι, Soph. O.C. 519, vgl. 1106, 1695 : Ar. Th. 1162 ; auch bei sp.D., wie Leon.Tar. 75 (VII.660). Vgl. Reisig enarr. O.C. 508.