μηδαμός
μηδαμός, none
μηδᾰμ-ός, ή, όν, for μηδὲ ἁμός,
- not even one, i.e. not any one, no one, only in pl. μηδαμοί, none, Hdt. 1.143, 144, 2.91, etc.: for neut. pl. v. μηδαμά.
μηδαμός, ή, όν [ᾰ] seul. au pl. aucun, nul, Hdt. 1, 143, etc.
Étym. μηδέ, ἀμός.
μηδαμός, ή, όν, statt μηδὲ ἀμός, auch nicht Einer, Her., nur im plur., 1.143, 2.91, 4.136 (vgl. oben μηδαμῆ).
μηδαμός
μηδᾰμός, ή, όν
- for μηδὲ ἀμός, only in pl. μηδαμοί (in Ionic writers), none, Hdt.