μικρόστομος
μικρόστομος, with a small mouth
μικρό-στομος, ον,
- with a small mouth or orifice, ἄγγος Hp. Morb. 4.57; ζῷα Arist. HA 502a8; of the womb, Sor. 2.56.
μικρό·στομος, ος, ον :
1 qui a la bouche petite, Arstt. H.A. 2, 7, 1 ||
2 qui a une petite embouchure (vase, lampe, etc.) Hpc. 515, 19 ; Luc. Tim. 14.
Étym. μ. στόμα.
μικρόστομος, kleinmündig, von Menschen, Hippocr.; Arist. H.A. 2.7 ; λυχνίδιον, Luc. Tim. 14 ; Plut. u. A.