μνῆστις

μνῆστις, Dor. and Aeol. μνᾶστ-, ιος, ἡ,

• remembrance, recollection, heed, οὐδέ τις ἡμῖν δόρπου μνῆστις ἔην Od. 13.280; ἔστι παρέντων μνᾶστιν ἐπιθέσθαι Alcm. 64; ἀλλʼ ἴσχε κἀμοῦ μ. S. Aj. 520, cf. 1269; ὅτου . . ἀπορρεῖ μ. ib. 523; μνᾶστίν τινος παρέχειν τινί Theoc. 28.23; οὕτω δὴ Γέλωνος μνῆστις γέγονε then you bethought yourselves of Gelon, Hdt. 7.158.
• • II memory, fame, Simon. 4.3.

μνῆστις, ἡ, das Gedenken an Etwas ; οὐδέ τις ἡμῖν δόρπου μνῆστις ἔην, wir dachten nicht an das Abendessen, Od. 13.280 ; ἴσχε κἀμοῦ μνῆστιν, Soph. Aj. 516, 1248, gedenken ; οὕτω δὴ Γέλωνος μνῆστις γέγονε, so dachtet ihr, erinnertet euch an den Gelon, Her. 7.158 ; sp.D., wie Theocr. 28.23 ; Nic. Ther. extr.; vgl. Lobeck zu Phryn. 256.

μνῆστις

ἡ

[as μνηστήρ.]

A bearing in mind (in the sense of μιμνήσκω 2.b), thought or care for something : δόρπου Od. 13.280.

μνῆστις (μιμνήσκω): remembrance, Od. 13.280†.

μνῆστις μνάομαι

• remembrance, heed, οὐδέ τις ἡμῖν δόρπου μνῆστις ἔην Od.; ἴσχε κἀμοῦ μνῆστω Soph.:— οὕτω δὴ Γέλωνος μνῆστις γέγονεν then you bethought yourselves of Gelon, Hdt.