μῖξις
μῖξις, εως (ἡ)
1 mélange, Empéd. (Plut. M. 885d) ; Luc. Zeux. 6 ; au plur. Plat. Rsp. 620d ; πρός τι, Plat. Soph. 260b, avec qqe ch. ||
2 particul. commerce intime, union, Hdt. 1, 203 ; 4, 104, 172 ; Plat. Leg. 773d ; Plut. M. 990d.
Étym. μίγνυμι.
μῖξις, ἡ (so richtiger als μίξις), Mischung, Vermischung, bes. fleischliche, Beischlaf ; μῖξις τουτέων ἐμφανής ἐστι, Her. 3.101, ἐπίκοινον τῶν γυναικέων τὴν μῖξιν ποιεῦνται, 4.172 ; λύπης τε καὶ ἡδονῆς, Plat. Phil. 47d, öfter ; ἐν τῇ τῶν παίδων μίξει, eheliche Verbindung zur Kinderzeugung, Legg. VI.773d ; auch μηδεμίαν εἶναι μῖξιν μηδενὶ πρὸς μηδέν, Soph. 260b ; ἡ πρός τινα μ., Plut. Gryll. 7.