ξεναπάτης

ξεν-ᾰπάτης [πᾰ], ου, ὁ, poet. ξειν-, (ἀπατάω)

• one who cheats strangers, Pi. O. 10(11).34.
• • • 2 one who betrays his host, Ibyc. Oxy. 1790i10, E. Med. 1392 (anap.).
  • II a treacherous breeze within a harbour, while another is blowing at sea, AB 109.

ξεναπάτης, ὁ, ion. u. poet. ξειναπάτης, der Gastfreunde oder Fremde betrügt ; ξεναπάτας βασιλεὺς Ἐπειῶν, Pind. Ol. 11.35 ; ξειναπάτας, Eur. Med. 1392. – In B.A. 109 steht ξεναπατᾶς, ἰδίως ἐπὶ τῶν ὅταν μὴ τοιοῦτοι πνέωσιν οἱ ἄνεμοι ἐν τοῖς πελάγεσιν, ὁποῖοι ἐν τοῖς λιμέσιν, ein Wind, der die Fremden täuscht.

For Pindar, see also: ξεναπάτας

ξεναπάτης ξεν-ᾰπάτης, ου, ὁ, ἀπατάω

• one who cheats strangers, or who cheats his host, Eur.