οἰκοδομικός
οἰκοδομικός, practised or skilful in building
οἰκοδομ-ικός, ή, όν,
- skilled in building, Pl. R. 333b, Plot. 1.6.3; τὸ -κόν Pl. Chrm. 170c, Arist. Ph. 196b26: ἡ -κή (sc. τέχνη) the art of building, architecture, Pl. Chrm. l.c., Grg. 514b, R. 346d, al.; so τὰ -κά Id. Grg. 514a (but τὰ -κά the built parts of a house, opp. λεπτουργικά and χρηστικά, SIG 880.65 (ii/iii A.D.)). Adv. -κῶς Poll. 7.117.
- II fit for building, ὕλη Thphr. HP 5.7.1.
οἰκοδομικός, ή, όν :
1 qui concerne les constructions : ἡ οἰκοδομική (s. e. τέχνη) Plat. Rsp. 346d, etc. l’art de bâtir, l’architecture ||
2 habile à bâtir : ὁ οἰκ. architecte ou maçon, Plat. Rsp. 333b ||
3 qui sert à bâtir : οἰκοδομικὴ ὕλη, Th. H.P. 5, 7, 1, bois ou matériaux de construction.
Étym. ὀικοδόμος.
οἰκοδομικός, ή, όν, zum Hausbau gehörig ; ἡ οἰκοδομική, sc. τέχνη, die Baukunst, Plat. Rep. I.346d, Polit. 288d ; Arist. Eth. 10.4.1 ; auch ὕλη, Material dazu, Theophr.; ὁ, der Maurer, Plat. Rep. I.333b.
οἰκοδομικός, ή, όν
οἰκοδόμος
- practised or skilful in building, Plat.: ἡ -κή (sc. τέχνη) , the art of building, architecture, Plat.; so, τὰ οἰκοδομικά Plat.