οἰμάω

οἰμ-άω, (οἴμη) only fut. and aor.,

• swoop or pounce upon, οἴμησεν δὲ ἀλεὶς ὥς τʼ αἰετός Il. 22.308, cf. 311; κίρκος . . οἴμησε μετὰ τρήρωνα πέλειαν swooped after a dove, ib. 140.
• • • 2 abs., dart along, θύννοι δʼ οἰμήσουσι Orac. ap. Hdt. 1.62.

οἰμάω, poet. = ὁρμάω (οἶμος), darauf losstürmen, zum Angriff ; von Raubvögeln, κίρκος ῥηϊδίως οἴμησε μετὰ τρήρωνα πέλειαν, Il. 22.140, auf die Taube losstürzen ; οἴμησεν δὲ ἀλεὶς ὥστʼ αἰετός, ibd. 308, wie Od. 24.538 ; θῦνοι δʼ οἰμήσουσι, im Orak. Her. 1.62 ; Hesych. erkl. δύεσθαι καὶ ὁρμᾶν. – Einzeln bei sp.D.

οἰμάω

[οἶμα.]

To spring, swoop, pounce : οἴμησεν ὥς τʼ αἰετός Il. 22.308 : = Od. 24.538. Cf. Il. 22.140, 311.

οἰμάω,

• • • 1to swoop or pounce upon its prey, of an eagle, Hom.; κίρκος οἴμησε μετὰ τρήρωνα πέλειαν swooped after a dove, Il.
    • 2absol. to dart along, Orac. ap. Hdt.