οὐ

οὐ, the negative of

• •fact and statement, as μή of will and thought; οὐ denies, μή rejects; οὐ is absolute, μή relative; οὐ objective, μή subjective. —The same differences hold for all compds. of οὐ and μή, and some examples of οὐδέ and οὐδείς are included below.—As to the Form, v. infr. G.
• A USAGE.
• • I as the negative of single words,
  • II as the negative of the sentence.
  • I οὐ adhering to single words so as to form a quasi-compd. with them:—with Verbs: οὐ δίδωμι withhold, Il. 24.296; οὐκ εἰῶ prevent, 2.132, 4.55, al.; οὐκ ἐθέλω refuse, 1.112, 3.289, al.; οὔ φημι deny, 7.393, 23.668, al. (In most of these uses μή can replace οὐ when the constr. requires it, e.g. εἰ μή φησι ταῦτα ἀληθῆ εἶναι Lycurg. 34; but sts. οὐ is retained, εἰ δʼ ἂν . . οὐκ ἐθέλωσιν Il. 3.289; εἰ δέ κʼ . . ουʼκ εἰῶσι 20.139; ἐὰν οὐ φάσκῃ Lys. 13.76; ἐάντε . . οὐ (v.l. μή) φῆτε ἐάντε φῆτε Pl. Ap. 25b):—with Participles: οὐκ ἐθέλων Il. 4.224, 300, 6.165, etc.:— with Adjectives: οὐκ ἀέκοντε 5.366, 768, al.; οὐ πολλήν Th. 6.7, etc.:— with Adverbs: οὐχ ἥκιστα Id. 1.68, etc.: rarely with Verbal Nouns (v. infr. II.10).—On the use of οὐ in contrasts, v. infr. B.
  • II as negativing the whole sentence,
  • • 1 οὐ is freq. used alone, sts. with the ellipsis of a definite Verb, οὔκ (sc. ἀποκερῇ), ἄν γε ἐμοὶ πείθῃ Pl. Phd. 89b: sts. as negativing the preceding sentence, Ar. Pax 850, X. HG 1.7.19: as a Particle of solemn denial freq. with μά (q. v.) and the acc.; sts. without μά, οὐ τὸν πάντων θεῶν θεὸν πρόμον Ἅλιον S. OT 660 (lyr.), cf. 1088 (lyr.), El. 1063 (lyr.), Ant. 758.
    • 2 with ind. of statement, τὴν δʼ ἐγὼ οὐ λύσω Il. 1.29, cf. 114, 495; οὐ φθίνει Κροίσου φιλόφρων ἀρετά Pi. P. 1.94; ἔνθα κεν οὔ τινʼ ἀδάκρυτόν γʼ ἐνόησας Ἀργείων Od. 24.61; οὔ κεν . . ἔπαξε Pi. N. 7.25; οὐκ ἂν ὑπεξέφυγε Il. 8.369.
    • 3 with subj. in fut. sense, only in Ep., οὐ γάρ τίς με βίῃ γε ἑκὼν ἀέκοντα δίηται 7.197; οὐκ ἄν τοι χραίς μῃ κίθαρις 3.54, cf. 11.387.
    • 4 with opt. in potential sense (without ἄν or κεν), also Ep., ὃ οὐ δύο γʼ ἄνδρε φέροιεν 5.303, 20.286.
    • 5 with opt. and ἄν, κείνοισι δʼ ἂν οὔ τις . . μαχέοιτο 1.271, cf. 301, 2.250, Hdt. 6.63, A. Pr. 979, S. Aj. 155 (anap.), E. IA 310, Ar. Ach. 403, etc.
    • 6 in dependent clauses οὐ is used,
    • • a with ὅτι or ὡς, after Verbs of saying, knowing, and showing, ἐκ μέν τοι ἐρέω . . ὡς ἐγὼ οὔ τι ἑκὼν κατερύκομαι Od. 4.377, cf. S. El. 561, D. 2.8, etc.: so with ind. or opt. and ἄν, ἀπελογοῦντο ὡς οὐκ ἄν ποτε οὕτω μωροὶ ἦσαν X. HG 5.4.22, cf. Pl. R. 330a; ὡς δὲ οὐκ ἂν δικαίως αὐτοὺς δέχοισθε μαθεῖν χρή Th. 1.40, cf. X. Cyr. 1.1.3, etc.: with opt. representing ind. in orat. obliq., ἔλεξε παιδὶ σῷ . . ὡς . . Ἕλληνες οὐ μενοῖεν A. Pers. 358, cf. S. Ph. 346, Th. 1.38, X. HG 6.1.1, Pl. Ap. 22b, etc.: for μή in such sentences, v. μή B. 3.
      • b in all causal sentences, and in temporal and Relat. sentences unless there is conditional or final meaning, χωσαμένη, ὅ οἱ οὔ τι θαλύσια . . ῥέξε Il. 9.534; ἄχθεται ὅτι οὐ κάρτα θεραπεύεται Hdt. 3.80; διότι οὐκ ἦσαν δίκαι, οὐ δυνατοὶ ἦμεν παρʼ αὐτῶν ἃ ὤφειλον πράξασθαι Lys. 17.3; μή με κτεῖνʼ, ἐπεὶ οὐχ ὁμογάστριος Ἕκτορός εἰμι Il. 21.95, etc.; νῦν δὲ ἐπειδὴ οὐκ ἐθέλεις . ., εἶμι Pl. Prt. 335c; ἐπειδὴ τὸ χωρίον οὐχ ἡλίσκετο Th. 1.102; νηπιάχοις οἷς οὔ τι μέλει πολεμήϊα ἔργα Il. 2.338, etc.: in causal relative sentences, οἵτινές σε οὐχὶ ἐσώσαμεν Pl. Cri. 46a; esp. in the combinations, οὐκ ἔστιν ὅστις οὐ . ., as οὐκ ἔστʼ ἐραστὴς ὅστις οὐκ ἀεὶ φιλεῖ E. Tr. 1051, cf. Hec. 298; οὔτις ἔσθʼ ὃς οὔ S. Aj. 725; οὐδείς ἐστιν ὅστις οὐ . . Isoc. 15.180.
      • c after ὥστε with ind. or opt. with ἄν, ὥστʼ οὐ δυνατόν σʼ εἵργειν ἔσται Ar. V. 384, cf. S. Aj. 98, OT 411; οὕτως αὐτοὺς ἀγαπῶμεν . . ὥστε . . οὐκ ἂν ἐθελήσαιμεν Isoc. 8.45; οὐκ ἂν ὡρκίζομεν αὐτὸν ὥστε τῆς εἰρήνης ἂν διημαρτήκει καὶ οὐκ ἂν ἀμφότερʼ εἶχε D. 18.30: ὥστε οὐ with inf. is almost invariably due to orat. obliq., ὥστʼ οὐκ αἰσχύνεσθαι (for οὐκ αἰσχύνονται) Id. 19.308, cf. Th. 5.40, 8.76, Lys. 18.6, Is. 11.27 (cj. Reiske).—Rarely not in orat. obliq., S. El. 780, E. Ph. 1358, Hel. 108, D. 53.2, 9.48.
    • 7 in a conditional clause μή is necessary, except,
    • • a in Hom., when the εἰ clause precedes the apodosis and the verb is indic., εἰ δέ μοι οὐκ ἐπέεσσʼ ἐπιπείσεται Il. 15.162, cf. 178, 20.129, 24.296, Od. 2.274, Il. 4.160, Od. 12.382, 13.144 (9.410 is an exception).
      • b when the εἰ clause is really causal, as after Verbs expressing surprise or emotion, μὴ θαυμάσῃς, εἰ πολλὰ τῶν εἰρημένων οὐ πρέπει σοι Isoc. 1.44; κατοικτῖραι . ., εἰ . . οὐδεὶς ἐς ἑκατοστὸν ἔτος περιέσται Hdt. 7.46, cf. S. Aj. 1242; so also δεινὸν γὰρ ἂν εἴη πρῆγμα, εἰ Σάκας μὲν καταστρεψάμενοι δούλους ἔχομεν, Ἕλληνας δὲ οὐ τιμωρησόμεθα Hdt. 7.9, cf. And. 1.102, Lys. 20.8 (prob.), D. 8.55; οὐκ αἰσχρόν, εἰ τὸ μὲν Ἀργείων πλῆθος οὐκ ἐφοβήθη τὴν Λακεδαιμονίων ἀρχήν, ὑμεῖς δʼ ὄντες Ἀθηναῖοι βάρβαρον ἄνθρωπον . . φοβήσεσθε; Id. 15.23, cf. Hdt. 5.97, Lys. 22.13.
      • c when οὐ belongs closely to the next word (v. A. I), or is quoted unchanged, εἰ, ὡς νῦν φήσει, οὐ παρεσκευάσατο D. 54.29 codd.; εἰ δʼ οὐκέτʼ ἐστί (sc. ὥσπερ λέγεις), τίνι τρόπῳ διεφθάρη; E. Ion 347.
    • 8 οὐ is used with inf. in orat. obliq., when it represents the ind. of orat. recta, φαμὲν δέ οἱ οὐ τελέεσθαι Od. 4.664, cf. Il. 17.174, 21.316, S. Ph. 1389, etc.; λέγοντες οὐκ εἶναι αὐτόνομοι Th. 1.67, cf. Pl. R. 348c, X. Cyr. 1.6.18; οἶμαι . . οὐκ ὀλίγον ἔργον αὐτὸ εἶναι Pl. R. 369b, cf. S. OT 1051, Th. 1.71, etc.; ἡγήσαντο ἡμᾶς οὐ περιόψεσθαι ib. 39. (For the occasional use of μή, v. μή B. 5c; sts. we have οὐ and μή in consecutive clauses, οἶμαι σοῦ κάκιον οὐδὲν ἂν τούτων κρατύνειν μηδʼ ἐπιθύνειν χερί S. Ph. 1058 sq.; αὐτὸ ἡγοῦμαι οὐ διδακτὸν εἶναι μηδὲ . . παρασκευαστόν Pl. Prt. 319b.)
    • 9 οὐ is used with the part., when it can be resolved into a finite sentence with οὐ, as after Verbs of knowing and showing, τὸν κατθανόνθʼ ὁρῶντες οὐ τιμώμενον E. Hec. 316; κατενόησαν οὐ πολλοὺς τοὺς Θηβαίους ὄντας Th. 2.3; ἔργῳ δηλώσω οὐ παραγενόμενος Antipho 2.4.8, etc.; or into a causal sentence, τῶν βαρβάρων οἱ πολλοὶ ἐν τῇ θαλάσσῃ διεφθάρησαν νέειν οὐκ ἐπιστάμενοι Hdt. 8.89; τὴν Μένδην πόλιν ἅτε οὐκ ἀπὸ ξυμβάσεως ἀνοιχθεῖσαν διήρπασαν Th. 4.130; or into a concessive sentence, δόξω γυναῖκα καίπερ οὐκ ἔχων ἔχειν E. Alc. 352, cf. S. Ph. 377, etc.: regularly with ὡς and part., ὡς οὐχὶ συνδράσουσα νουθετεῖς τάδε Id. El. 1025, etc.; ἐθορυβεῖτε ὡς οὐ ποιήσοντες ταῦτα Lys. 12.73, cf. S. Ph. 884, Aj. 682, Hdt. 7.99, Th. 1.2, 5, 28, 68, 90; ὥσπερ οὐ πάντας τούτῳ τῷ τεκμηρίῳ χρωμένους Lycurg. 90, cf. Th. 8.1, Isoc. 4.11:—for exceptions, v. μή B. 6.
    • • b when the part. is used with the Art., μή is generally used, unless there is a distinct reference to a fact, when οὐ is occasionally found, ἡμεῖς δὲ ἀπὸ τῆς οὐκ οὔσης ἔτι [πόλεως] ὁρμώμενοι Th. 1.74; τοὺς ἐν τῇ πόλει οὐδὲν εἰδότας Id. 4.111; οἱ οὐκ ἐθέλοντες Antipho 6.26; τῶν οὐ βουλομένων And. 1.9; τοὺς οὐδὲν ἀδικοῦντας ἀκρίτους ἀπέκτειναν Lys. 12.82, cf. τὸν οὐδὲ συμπενθῆσαι τὰς τῆς πατρίδος συμφορὰς τολμήσαντα (preceded by τὸν . . μήτε ὅπλα θέμενον ὑπὲρ τῆς πατρίδος μήτε τὸ σῶμα παρασχόντα κτλ.) Lycurg. 43; τὸ οὐχ εὑρημένον Pl. R. 427e.
    • 10 Adjectives and abstract Substantives with the article commonly take μή (v. μή B. 7) but οὐ is occasionally used, τὰς οὐκ ἀναγκαίας πόσεις X. Lac. 5.4; τοὺς οὐδένας E. IA 371; τὸν οὐδέν Id. Ph. 598 (whereas ὁ μηδείς, τὸ μηδέν is the rule); τὴν τῶν γεφυρῶν οὐ διάλυσιν the non- dissolution of the bridges, the fact of their not being broken up, Th. 1.137; ἡ οὐ περιτείχισις Id. 3.95; ἡ τῶν χωρίων οὐκ ἀπόδοσις Id. 5.35, cf. E. Hipp. 196 (anap.); so without the article, ἐν οὐ καιπῷ Id. Ba. 1287; οὐ πάλης ὕπο ib. 455.
    • 11 for οὐ μή, v. sub voc.
    • 12 in questions οὐ ordinarily expects a positive answer, οὔ νυ καὶ ἄλλοι ἔασι . .; Il. 10.165; οὐχ ὁράᾳς . .; dost thou not see? Od. 17.545; οὐκ . . ᾐσθόμην; A. Pr. 956: so as a strong form of imper., οὐκ ἀπαλλάξει; E. Ion 524; οὐκ ἀποκτενεῖτε τὸν μιαρὸν τοῦτον ἄνθρωπον; Din. 1.18; οὐκ εἶ καταπιὼν Εὐριπίδην; Ar. Ach. 484; βάλλε, βάλλε folld. by οὐ βαλεῖς; οὐ βαλεῖς; ib. 281 and 283, cf. S. Ant. 885: also with opt. and ἄν, οὐκ ἂν δὴ τόνδʼ ἄνδρα μάχης ἐρύσαιο ( = ἔρυσαι); Il. 5.456; οὐκ ἂν φράσειας ( = φράσον); S. Ph. 1222; but in questions introduced by οὐ δή, οὐ δή του, οὔ που, οὔ τί που, a doubt is implied of the statement involved, and an appeal is made to the hearers, οὐ δή ποθʼ ἡμῖν ξυγγενὴς ἥκεις ποθέν; surely you are not . .? Id. El. 1202, cf. Ph. 900; οὔ τί που οὗτος Ἀπόλλων . .; Pi. P. 4.87, cf. S. Ph. 1233, E. IA 670, Hel. 135, Ion 1113, Ar. Ra. 522, 526.
• B POSITION. οὐ is generally put immediately before the word which it negatives, οὐκ ἐκεῖνον ἐθεώμην.—ἀλλὰ τίνα μήν ; ἔφη ὁ Τιγράνης X. Cyr. 3.1.41; οὐχ αἱ τρίχες ποιοῦσιν αἱ λευκαὶ φρονεῖν Men. 639; οὐ διὰ τὸ μὴ ἀκοντίζειν οὐκ ἔβαλον αὐτὸν ἀλλὰ διὰ τὸ μηδενὶ ὑπὸ τὸ ἀκόντιον ὑπελθεῖν Antipho 3.4.6: in Poetry the position is freq. more free, κίνδυνος ἄναλκιν οὐ φῶτα λαμβάνει Pi. O. 1.81; οὐ ψεύδεϊ τέγξω λόγον ib. 4.19; κατακρύπτει δʼ οὐ κόνις ib. 8.79; χρὴ πρὸς θεὸν οὐκ ἐρίζειν Id. P. 2.88: sts. emphatically at the end of the clause, καὶ τοὶ γὰρ αἰθοίσας ἔχοντες σπέρμʼ ἀνέβαν φλογὸς οὔ Id. O. 7.48; ταρβήσει γὰρ οὔ S. Aj. 545: in clauses opposed by μέν and δέ the οὐ (or μή) is freq. placed at the end, βούλονται μέν, δύνανται δʼ οὔ Th. 6.38; οὗτος δʼ ἦν καλὸς μέν, μέγας δʼ οὔ X. An. 4.4.3; ἔδοξέ μοι ὁ ἀνὴρ δοκεῖν μὲν εἶναι σοφὸς . ., εἶναι δʼ οὔ Pl. Ap. 21c; so τὸ Πέρσας μὲν λέληθε, ἡμέας μέντοι οὔ Hdt. 1.139: freq. with ὁ μὲν . . ὁ δέ, οὐ πάσας χρὴ τὰς δόξας τιμᾶν, ἀλλὰ τὰς μέν, τὰς δʼ οὔ Pl. Cri. 47a, cf. Ap. 24e, R. 475b, etc.; Λέριοι κακοί, οὐχ ὁ μέν, ὃς δʼ οὔ Phoc. 1: sts. in the first clause after μέν, οἱ δὲ στρατηγοὶ ἐξῆγον μὲν οὔ, συνεκάλεσαν δέ X. An. 6.4.20, cf. 4.8.2, Cyr. 1.4.10, Pl. Phd. 73b; κατώρα πᾶν μὲν οὒ τὸ στρατόπεδον Hdt. 7.208.
• C ACCUMULATION. A simple neg. (οὐ or μή) is freq. repeated in composition with Prons., Advbs., or Conjs., as οὐδείς or μηδείς, οὐδέ or μηδέ, οὐδαμῶς or μηδαμῶς, first in Hom., οὔ μιν ὁΐομαιοὐδὲ πεπύσθαι λυγρῆς ἀγγελίης Il. 17.641; ἀλλʼ οὔ μοι Τρώων τόσσον μέλει ἄλγος ὀπίσσω οὔτʼ αὐτῆς Ἑκάβης οὔτε Πριάμοιο ἄνακτος 6.450; οὐκ ἔστιν οὐδὲν κρεῖσσον οἰκείου φίλου E. Andr. 986: the first neg. may be a compd., καθεύδων οὐδεὶς οὐδενὸς ἄξιος οὐδὲν μᾶλλον τοῦ μὴ ζῶντος Pl. Lg. 808b; οὐδενὶ οὐδαμῇ οὐδαμῶς οὐδεμίαν κοινωνίαν ἔχει Id. Prm. 166a (similarly with μή, Phdr. 236e): or a neg. Adj., ἀδύνατος οὐδὲν ἄλλο πλὴν λέγειν μάτην E. Andr. 746; οὐ follows the compd. neg., οὐδʼ εἰ πάντες ἔλθοιεν Πέρσαι, πλήθει γε οὐχ ὑπερβαλοίμεθʼ ἂν τοὺς πολεμίους X. Cyr. 2.1.8; οὐδʼ ἂν ἡ πόλις ἄρα (ὅπερ ἄρτι ἐλέγομεν) ὅλη τοιοῦτον ποιῇ, οὐκ ἐπαινέσῃ Pl. R. 426b, cf. Smp. 204a: sts. a confirmative Particle accompanies the first οὐ or οὐδέ, and the neg. is repeated with emphasis, οὐδὲ μὲν οὐδέ μʼ ἔασκες Il. 19.295; οὐδὲ γὰρ οὐδὲ Δρύαντος υἱὸς . . δὴν ἧν 6.130, v. οὐδέ C. ΙΙ; οὐ μέντοι οὐδὲ αὖ ὡς σύ μοι δοκεῖς οἴεσθαι Pl. Prt. 332a: so also in Trag. and Att. without any such Particle, οὐ σμικρός, οὔχ, ἁγὼν ὅδε not small, no, is this struggle, S. OC 587; θεοῖς τέθνηκεν οὗτος, οὐ κείνοισιν, οὔ Id. Aj. 970, cf. Ar. Ra. 28, 1308, X. Smp. 2.4, Pl. R. 390c.
• • • 2 when the compd. neg. precedes and the simple neg. follows with the Verb, the opposing negs. produce an emphatic positive, οὐδεὶς ἀνθρώπων ἀδικῶν τίσιν οὐκ ἀποτείσει Orac. ap. Hdt. 5.56; γλώσσης κρυφαῖον οὐδὲν οὐ διέρχεται S. Fr. 935 (but prob. f.l.); οὐδεὶς οὐκ ἔπασχέ τι X. Smp. 1.9.
    • 3 similarly each of two simple negs. may retain its negating force, ὥσπερ οὐ διὰ πρᾳότητα καὶ ἀσχολίαν τὴν ὑμετέραν οὐ δεδωκὼς ὑμῖν δίκην Lys. 6.34; ἐγὼ δʼ οὐκ οἶμαι . . οὐ δεῖν ὑμᾶς ἀμύνεσθαι Id. 13.52 (similarly with μή, D. 19.77): sts. a combination of a μέν-clause with a δέ-clause containing οὐ is negatived as a whole by a preceding οὐ, e.g. οὐ γὰρ δήπου Κτησιφῶντα μὲν δύναται διώκειν διʼ ἐμέ, ἐμὲ δέ, εἴπερ ἐξελέγξειν ἐνόμιζεν, αὐτὸν οὐκ ἂν ἐγράψατο Id. 18.13.
• D PLEONASM OF οὐ: after Verbs of denying, doubting, and disputing, folld. by ὡς or ὅτι with a finite Verb, οὐ is inserted to show the neg. character of the statement, where in Engl. the neg. is not required, ὡς μὲν οὐκ ἀληθῆ ταῦτʼ ἐστὶν οὐκ ἔχετʼ ἀντιλέγειν D. 8.31, cf. Th. 1.77, X. HG 2.3.16, Smp. 2.12, Isoc. 5.57, etc.; οὐδεὶς ἂν τολμήσειεν ἀντειπεῖν ὡς οὐ τὴν μὲν ἐμπειρίαν μᾶλλον τῶν ἄλλων ἔχομεν Id. 6.48, cf. And. 4.34, D. 16.4, etc.; οὐκ ἂν ἀρνηθεῖεν ἔνιοι ὡς οὐκ εἰσὶ τοιοῦτοι Id. 9.54; ἀρνεῖσθαι ὅτι οὐ παρῆν X. Ath. 2.17; οὐδʼ αὐτὸς ὁ Λάμπις ἔξαρνος ἐγένετο ὡς οὐκ εἴη εἰρηκὼς κτλ. D. 34.49; ἀμφισβητεῖν ὡς οὐχὶ . . δοτέον δίκην Pl. Euthphr. 8c, cf. R. 476d, Prm. 135a; ἀπιστεῖν ὅτι οὐ . . Id. Men. 89d; ἀνέλπιστον καταστῆσαί τισιν ὡς οὐκ ἔσται μεταγνῶναι Th. 3.46: οὐ is sts. thus used in the second member of a negative comparative sentence, ἥκει ὁ Πέρσης οὐδέν τι μᾶλλον ἐπʼ ἡμέας ἢ οὐ καὶ ἐπʼ ὑμέας Hdt. 4.118, cf. 5.94, 7.16.γ, Th. 2.62, 3.36: after πλήν, X. Lac. 15.6, D. 18.45.
• E OMISSION OF οὐ: οὐ is sts. omitted, esp. by Poets, when it may be supplied from the next clause, γῆ δʼ οὐδʼ ἀὴρ οὐδʼ οὐρανὸς ἦν Ar. Av. 694; σιδήρῳ οὐδʼ ἀργύρῳ χρέωνται οὐδέν Hdt. 1.215; ῥοδιακὴ οὖς οὐδὲ πυθμένα οὐκ ἔχουσα Inscr.Délos 313a84 (iii B. C.).
• • F in Poetry, if ἤ stands before οὐ, the two sounds coalesce into one syllable, as in ἦ οὐχ Il. 5.349, cf. Od. 1.298; so, in Att., μὴ οὐ S. OT 283, etc., and ἐγὼ οὔτε ib. 332, ἐγὼ οὐ Ar. Eq. 340.—This synizesis is general in Ep., universal in Att.
  • G FORM. οὐ is used before consonants (including the digamma, e.g. before ἕθεν, οἱ, ἑ, Il. 1.114, 2.392, 24.214, but not before ὅς Possess., οὐχ ᾧ πατρί Od. 13.265, cf. οὐκ ἐπέεσσι Il. 15.162, etc.); οὐκ before vowels with spir. lenis, οὐχ before vowels with spir. asper; in our text of Hdt. οὐκ is used before all vowels (prob. because Hdt. had no spir. asper): the Ep. form οὐκί [ῐ] is used by Hom. mostly at the end of a clause and at the close of the verse, ὅς τʼ αἴτιος ὅς τε καὶ οὐκί Il. 15.137; ἠὲ καὶ οὐκί 2.238, 300, al.; but in the middle of a verse, 20.255; οὐχί [ῐ] is found twice in Hom., Il. 15.716, 16.762, and is common in Trag., where it is freq. employed like οὔ emphatic (supr. B), τί δʼ οὐχί; A. Ag. 273, Fr. 310; πῶς δʼ οὐχί; Id. Supp. 918, Ar. Pax 1027; ἐμὸς μὲν οὐχί E. IA 859: also in Prose, Th. 1.120, al., 1 Ep.Cor. 5.12, etc.: the diphthong is genuine and always written ου (ουκ, ουδε, etc.) in early Inscrr., IG 1(2).10.22, etc.; in iv B.C. rarely written οκ, ib. 22.1635.112,116,121; οὐ abbreviated ο, Suid. s.v. Φιλοξένου γραμμάτιον.
  • H ACCENTUATION. οὐ is oxytone acc. to Hdn.Gr. 1.494 (text doubtful in 504): Arist. SE 166b6, referring to Il. 23.328 τὸ μὲν ου (i.e. οὐ = οὒ) καταπύθεται ὄμβρῳ, says λύουσι . . τῇ προσῳδίᾳ λέγοντες τὸ ου ὀξύτερον (i.e. οὗ), cf. 178b3. In codd. the word is written oxytone when folld. by a pause (v. supr. B), and is usu. written without any accent in other cases.
  • I οὐ in connexion with other Particles will be found in alphabetical order, οὐ γάρ, οὐ μή, etc.—The corresponding forms of μή should be compared.

οὐ, vor einem Vokal mit dem Spiritus lenis οὐκ, vor einem Vokal mit dem Spiritus asper οὐχ (vgl. auch οὐχί u. οὐκί), Verneinungswort, nicht, im Ggstz von μή objektiv, eine Tatsache verneinend, Etwas als nicht vorhanden bezeichnend, was freilich auch eine Vorstellung, ein Gedanke sein kann ; also in aussagenden Sätzen c. indic., von Hom. an überall und keiner Beispiele bedürfend ; auch c. optat. pot., οὐ γάρ κεν ῥύσαιτό σʼ ὑπὲκ κακοῦ, Od. 12.107, denn dies ist nur ein gemilderter Ausdruck für οὐ ῥύσεταί σε ; wie etwa οὔ με μάλα ῥέα νικήσει, οὐδʼ εἰ παγχάλκεος εὔχεται εἶναι, Il. 20.101, vgl. οὔ κεν ἀλήϊος εἴη ἀνήρ, 9.125 ; οὔ κε θανόντι περ ὧδʼ ἀκαχοίμην, Od. 1.236 ; 2.249. – Eben so in Erklärungssätzen u. beschreibenden Zeit- u. Causalsätzen, nach ὅτε, ἐπεί, ἐπειδή u. ä. (vgl. μή, wo die Fälle aufgeführt sind, in welchen diese Verneinungspartikel gebraucht wird, so daß anzunehmen ist, daß in allen anderen Fällen οὐ steht). Bes. ist zu bemerken, daß zu λέγω, φημί u. ä., wie zu ἐάω, die Verneinungspartikel οὐ so hinzugesetzt wird, daß im Deutschen geradezu ein Verbum »verneinen«, »leugnen«, »verweigern«, »verbieten« entspricht, Il. 5.256, 7.393, Od. 7.239. So auch οὐκ ἀξιόω, Thuc. 1.102, 2.89 ; Xen. An. 2.5.12 ; daher in diesem Falle auch bei abhängigen inf. οὐ steht, φησὶ δεῖν οὐδὲν τοιοῦτον προσφέρειν τῷ φαρμάκῳ, Plat. Phaed. 83d, es wird als eine faktische Behauptung hingestellt, οὐδὲν δεῖ προσφέρειν. – Das Verbum fehlt zuweilen bei οὐ, bes. in Schwurformeln, οὐ τὸν πάντων θεῶν θεὸν πρόμον Ἅλιον, Soph. O.R. 680, u. sonst. – In Vrbdgn wie οὐ χερός, οὐ ποδός, οὔ τινος ἄρχων, Soph. Phil. 848, ist es auf das Verbum zu beziehen u. steht in keiner engern Vrbdg mit dem Nomen ; so auch οὐ λόγοις τιμώμενα O.C. 62, κοὐ λόγῳ κακά Tr. 1035. – Adjectiva werden dadurch verneint u. ihr Begriff ins Gegenteil umgewandelt, οὐ πολὺν χρόνον μʼ ἐπέσχον Soph. Phil. 348, ὄνειδος οὐ καλόν 475, χῶρον οὐχ ἁγνὸν πατεῖν O.C. 37, λέγεις γὰρ οὐκ ἀνεκτά Ant. 282 ; doch müssen sie immer durch einen einfachen, beschreibenden Relativsatz ausgedrückt werden können (vgl. μή 2 d); u. in demselben Falle bei Partizipien, ὁ μὲν λαβών, ὁ δʼ οὐ λαβών, Ar. Eccl. 187 ; ξυνελθόντες μέν, ἀμύνεσθαι δʼ οὐ τολμῶντες, Thuc. 1.124 ; u. bei Adverbiis, πολλάκις τε κοὐχ ἅπαξ, Soph. O.R. 1275, oft οὐκ ἄνευ, οὐ πάνυ, keinesweges, οὐχ ἥκιστα, ganz besonders. – Besonders wird oft ein Gegensatz zwischen zwei Wörtern auf diese Weise hervorgehoben, τρέχω δὲ χερσίν, οὐ ποδωκίᾳ σκελῶν, Aesch. Eum. 37 ; οὐ προστρόπαιον χέρα, ἀλλʼ ἀμβλὺν ἤδη, 228 ; οὗτος ἔφθιτʼ οὐ καλῶς, ἀλλά νιν μήτηρ κατέκτα, 436 ; πόνον, οὐ χάριν ἀντιδίδωσιν ἔχειν, Soph. O.C. 231 ; ἥξοντα βαιοῦ κοὐχὶ μυρίου χρόνου, 398 ; so findet es sich auch wenn der Gegensatz nicht bestimmt ausgesprochen ist in den Sätzen, wo nach dem unter μή Bemerkten diese Partikel regelmäßig steht, εἰ δέ τοι οὐ δώσει, Il. 24.296, d.i. wenn er dir nicht geben, verweigern wird, u. öfter bei dem schon bemerkten οὔ φημι, οὐκ ἐάω ; vgl. noch μὴ δείσητε, ὡς οὐχ ἡδέως καθευδήσετε, Xen. Cyr. 6.2.30, unangenehm. (Nach θαυμάζω hat εἰ deswegen οὐ bei sich, weil es hier keine Bedingung, sondern eine Frage ausdrückt, vgl. εἰ u. μή.) – Ἀλλʼ οὐ μέλλειν, ἀλλʼ ἅπτεσθαι χρή, Ar. Eccl. 581. – Seltener ist eine Vrbdg, wie Thuc. 1.137 ἡ τῶν γεφυρῶν οὐ διάλυσις, das Nichtabbrechen der Brücken, wie ἡ οὐ περιτείχισις 3.95, vgl. 5.50, geradezu Umschreibung für einen ganzen Satz, daß die Brücken in der Tat nicht abgebrochen wurden ; ἡ οὐκ ἐπιμαρτύρησις S.Emp. adv. math. 7.214 ff. – Sowohl das einfache οὐ wird in demselben Satze zweimal gesetzt, um nachdrücklicher zu verneinen, οὐ γὰρ ὀΐω οὔ σε θεῶν ἀέκητι γενέσθαι Od. 3.27, οὐ μὲν ἀεργίης γε ἄναξ ἕνεκʼ οὔ σε κομίζει 24.251, Hes. O. 519, ὃς οὐκ ἐπειδὴ τῷδʼ ἐβούλευσας δρᾶσαι τόδʼ ἔργον οὐκ ἔτλης Aesch. Ag. 1617, νῦν ἐπὶ τῷδε νοσοῦντι οὐ πῦρ, οὐκ ἔγχος τις ὀνήσιμον οὐκ ἀποτρέψει Soph. Tr. 1010, als auch werden bes. verschiedene Verneinungswörter in einem Satze vereinigt, ohne sich aufzuheben ; ist der Satz durch eine negative Konjunktion eingeleitet, so werden regelmäßiger Weise alle adverbiale Orts-, Zeit- u. ähnliche Bestimmungen allgemeiner Art ebenfalls verneint, οὐκ ἦν ἀλέξημʼ οὐδέν Aesch. Prom. 477, οὐκ οἶδεν οὐδείς Ag. 618, κοὐ στρατὸς οὐδαμῇ καθίστατο Pers. 376, οὐκ ἔμελλον ἄρα λείψειν οὐδέποτε Soph. Phil. 1072 ; u. in Prosa, vgl. z.B. οὐ μέντοι ἔφασαν ἀποθνησκειν οὐδένα Her. 2.63 ; οὐδεὶς εἰς οὐδὲν οὐδενὸς ἂν ἡμῶν οὐδέποτε γένοιτο ἄξιος, Plat. Phil. 19b ; σμικρὰ φύσις οὐδὲν μέγα οὐδέποτε οὐδένα οὔτε ἰδιώτην, οὔτε πόλιν δρᾷ, Rep. VI.495b (vgl. auch ούδαμῶς, οὐδαμῆ u. ä.). – Anders sind Beispiele, wie οὐ νῦν ἐκεῖνοι παιόμενοι – οὐδʼ ἀποθανεῖν δύνανται ; Xen. An. 3.1.29, wo das erste οὐ die Frage einleitet, οὐδέ zu ἀπαθανεῖν allein gehört, können jene nicht, nicht einmal sterben ? d.i. sie können nicht einmal sterben ; vgl. οὐκ εἰς Πέρινθον – Ἀρίσταρχος ἡμᾶς οὐκ εἴα εἰσιέναι, verhinderte er uns nicht, 7.6.24. – In scharf hervorgehobenem Gegensatze steht es oft ohne Verbum am Ende des Satzes und wird dann akzentuiert, συμβαίνει γὰρ οὐ τὰ μέν, τὰ δʼ οὔ ; Aesch. Prom. 788 ; ὁ μὲν γὰρ ἠφάνιστο, τυμβήρης μὲν οὔ, Soph. Aj. 255 ; ταρβήσει γὰρ οὔ, 541 ; καὶ τοὶ γὰρ αἰθοίσας ἔχοντες σπέρμʼ ἀνέβαν φλογὸς οὔ, Pind. Ol. 7.48 ; οἱ μὲν ἐνετύγχανον, οἱ δὲ καὶ οὔ, Xen. An. 5.2.17 ; τοῖς μὲν ἐδόκει βέλτιστον εἶναι καταμεῖναι, τοῖς δὲ πολλοῖς οὔ, 5.6.19. – Eben so wird es betont, wenn es allein steht, ohne Verbum, teils in der Antwort, οὔ, nein, Soph. O.R. 1040, Tr. 247 u. öfter, Ar. u. Plat., teils wenn es nach einem negativen Satze noch einmal allein steht und mit einem besonderen Nachdruck auch im Deutschen durch nein wiedergegeben werden kann, οὐκ ἔστʼ ἄλυξις, οὔ, ξένοι, Aesch. Ag. 1272, vgl. οὔ, πρίν γε χώραν τήνδε κινδύνῳ βαλεῖν Spt. 1039 ; οὔκ, εἴπερ ἔσται γε, Ag. 1222 ; οὔ μοι δοκεῖ, ὦ Ἱππία, οὐκ, εἰ ταῦτά γε –, Plat. Hipp. mai. 292b ; θεοῖς τέθνηκεν οὗτος, οὐ κείνοισιν, οὔ, Soph. Aj. 649. – In der Frage drückt οὐ immer aus, daß man eine bejahende Antwort erwartet ; es ist eigentlich nicht als Fragepartikel anzusehen, sondern die Frage wird, wie bei uns so oft, durch den bloßen Ton der Rede angedeutet, οὔ νυ καὶ ἄλλοι ἔασι ; sind nicht auch andere ? womit die Ansicht ausgesprochen ist, daß es wirklich noch Andere gibt, Il. 10.165, vgl. 4.242, 24.33, öfter ; οὐ τοῦτο δειμαίνεις πλέον ; Aesch. Prom. 41, vgl. Pers. 784, Eum. 121, öfter ; οὐκ ἐρεῖς ; Soph. Phil. 730 ; οὐκ εἶ πάλιν ; 963 ; oft mit γάρ verbunden, wie Ar. Av. 611, 1526 u. in Prosa überall. Auch allein u. am Ende der Frage stehend u. dann akzentuiert, θανουμένη γὰρ ἐξῄδη, τί δ ʼ οὔ ; Soph. Ant. 456 ; πῶς γὰρ οὐχ ; Aj. 989. – Nicht selten steht es in diesem Falle dem Worte nach, zu dem es eigentlich gehört, wonach gefragt wird, vgl. Plat. Symp. 202c, Rep. IX.590a. – Das fut. mit οὐ steht oft so frageweise für den imperat., οὐ σῖγʼ ἀνέξει ; wirst du nicht schweigen ? d.i. schweige. Soph. Aj. 75, vgl. Phil. 975, Tr. 1183. Doch findet sich auch außer der Frage οὐ φήσεις, du wirst das nicht sagen, für den imperat., wenn das Verbot so ausgesprochen wird, daß man die feste Ueberzeugung zugleich mit ausdrückt, es könne und werde nicht dagegen gehandelt werden. – Aehnlich der optat. aor. wit ἄν, οὐκ ἂν δὴ τόνδʼ ἄνδρα μάχης ἐρύσαιο ; den Befehl mildernd, Il. 5.456, möchtest du nicht zurückhalten ? vgl. 24.263 ; u. so auch bittend, Od. 7.22, 22.132. – In einzelnen Fällen erscheint uns οὐ überflüssig (vgl. aber μή u. μὴ οὐ). Auch nach einem Kompar. wird es zuweilen gesetzt, wo wir es nicht übersetzen, οὐδὲν μᾶλλον αἰολεῦσι ἢ οὐ καὶ σφί, Her. 5.94, vgl. 7.16.3 ; πόλιν ὅλην διαφθεῖραι μᾶλλον ἢ οὐ τοὺς αἰτίους, Thuc. 3.36, vgl. 2.62. – Ueber οὐ für οὐ μά mit einem accus. in verneinender Beteuerung s. Koen Greg.Cor. p. 257. – Ἔ οὐκ, μὴ οὐ werden bei den Dichtern immer in eine Silbe verschmolzen, so auch ἐγὼ οὐ.] Die Verbindung mit anderen Partikeln ist meist sehr einfach, da diese ihre eigentliche Bedeutung behalten. Doch mögen hier die üblichsten Fälle aufgeführt werden : οὐκ ἄν gehört nie zusammen, sondern ἄν ist zum Verbum zu ziehen, bes. ist οὐκ mit dem opt. pot. in und außer der Frage nicht selten ; – οὐκ ἄρα, nicht also, besonders in der Frage, οὐκ ἄρʼ ἔμελλες οὐδὲ θανὼν λήσεσθαι χόλου ; also auch nicht im Tode einmal solltest du des Zornes vergessen ? Od. 11.553 ; οὐκ ἄρα σοί γε πατὴρ ἦν Πηλεύς, so war also nicht Peleus dein Vater, Il. 16.33 ; s. ἄρα ; – οὐ γάρ, denn nicht, einen negativen Grund angebend, Hom. u. Folgde ; Her. 1.199. Es tritt auch ein Wort dazwischen, οὐ μὲν γάρ, Il. 5.402. In der Frage wird es gebraucht, wenn man eine bejahende Antwort erwartet, Ar. Eq. 1389, Av. 611 u. öfter ; auch allein stehend, οὐ γάρ ; nicht wahr ? nicht so ?. Plat. oft. In der Antwort bestätigt es eine negative Frage, οὐδὲ τοῦτό με θέμις εἰδέναι ; οὐ γάρ, auch dieses darf ich nicht wissen ? Antwort : auch das nicht, Luc. lup. cont. 16, vgl. D.Mort. 20.4 ; – οὐ γὰρ ἄν und οὐ γάρ κεν, Od. 12.107, denn wohl nicht, Soph. O.R. 82, 220 u. öfter ; Plut. u. A.; οὐ γὰρ ἄν που u. οὐ γὰρ ἄν ποτε, denn wohl auf keine Weise, denn wohl nimmermehr, mit γέ, Soph. Phil. 412 ; οὐ γὰρ – γέ πω, O.R. 105 ; οὐ γὰρ ἄν κοτε, Her. 1.124 ; – οὐ γὰρ ἀλλά, ein bei den Attikern gewöhnlicher, elliptischer Ausdruck, denn es ist nicht anders, sondern, die Verneinung und zugleich den Grund derselben ausdrückend, μὴ σκῶπτέ μʼ, οὐ γὰρ ἀλλʼ ἔχω κακῶς, spaße nicht, denn es ist mir nicht spaßhaft, sondern schlimm zu Mute, Ar. Ran. 58 ; ἆρʼ οὐ παρεῖναι τὰς γυναῖκας δῆτʼ ἐχρῆν ; sollten die Frauen nicht längst dasein ? οὐ γάρ, μὰ Δίʼ, ἀλλὰ πετομένας ἥκειν πάλαι, Lys. 55, ja sieilich wohl, sie sollten längst herbeigeflogen sein, imo vero ; vollständig οὐ γὰρ μὰ Δία πάρεισιν, ἀλλά –, vgl. Nub. 232, Eccl. 386, oft ; Plat. Phaedr. 276c, Phaed. 84a ; noch verstärkt, οὐ γάρ τοι ἀλλά, Euthyd. 284c, 305e ; οὐ γάρ δή u. οὐ γάρ δήπου, wie οὐ γάρ nur ausdrückend, daß sich der Grund von selbst versteht, denn doch woh nicht, Soph. Phil. 246, O.R. 576 ; mit folgendem γέ, Plat. Phil. 76c, 92b, Prot. 309c, wie Soph. οὐ γὰρ δὴ τό γε σῶμα, O.C. 266 ; οὐ γὰρ δήποτε, Plat. Phaedr. 255b ; u. eben so οὐ γάρ που, 258e, Phaed. 62d ; und mit folgendem γέ, Symp. 199a, Euthyphr. 13a ; οὐ γὰρ οὖν, Parm. 134b ; οὐ γὰρ οὖν δή, Theaet. 105d ; – οὐ γάρ ποτε, denn nimmermehr, Soph. O.C. 913 u. öfter, El. 474 ; – οὐ γάρ τοι, denn doch nicht, Od. 21.172 ; – οὐ δή, fürwahr nicht, gewiß nicht, Hom. u. Folgde, auch in negativer Frage, Od. 7.239 ; u. verstärkt οὐ δή που, wohl gewiß nicht, Ar. Ach. 122, Ran. 527 ; οὐ δήπου ἀδύνατον, das ist wohl in der Tat nicht unmöglich, Plat., auch οὐ δήπουθεν ; – οὐ δῆτα, fürwahr nicht, Hom., Aesch. Prom. 347, 772, Soph. Phil. 417, 725 u. öfter ; Ar. Plut. 374, 391 ; Plat. u. A.; – οὐ θήν, doch wohl nicht, gewiß doch nicht, Hom. u. a. D., auch verstärkt, οὐ θὴν δή, Od. 3.352 ; – οὐ μά, s. μά ; – οὐ μάν, fürwahr nicht, wahrlich nicht, in Beteuerungen, s. μάν ; – οὐ μέν, wie οὐ μήν, gewiß nicht, gar nicht (s. μέν), verstärkt οὐ μὲν δή, und οὐ μὲν δὴ οὐδέ, aber auch fürwahr nicht einmal ; – οὐ μὲν οὖν, auch in einem Worte οὐμενοῦν geschrieben, also nicht, οὐ μενοῦν με προσεδόκας ἀναγνῶναί σʼ ἔτι, du hast also nicht erwartet, daß ich dich wieder erkennen würde, Ar. Ran. 556 ; – auch in der Frage, also nicht ? – in der Antwort nachdrücklich den Gegensatz hervorhebend, ἐγώ σοι οὐκ ἂν δυναίμην ἀντιλέγειν, Antwort οὐ μενοῦν τῇ ἀληθείᾳ δύνασαι ἀντιλέγειν, nein, nicht mir, sondern vielmehr der Wahrheit vermagst du nicht zu widersprechen, Plat. Symp. 201c ; ἐμὲ δεῖ προκεκρίσθαι σοῦ ; – οὐ μενοῦν, ἀλλʼ ἐμέ, nein, nicht du, sondern vielmehr ich oin vorzuziehen, Luc. Mort.D. 12.1 ; – οὐ μενοῦν γε, doch wenigstens also nicht, Paus. 1.20.1 ; – οὐ μέν πως, doch auf keine Weise, Il. 2.203 ; – οὐ μέντοι, doch wohl, freilich nicht ; οὐ μέντοι ἀλλά, jedoch aber, Plat. Phaed. 62b, Crat. 436d ; mit folgendem γέ, Symp. 173b ; – in der Frage, doch wohl nicht, worauf eine verneinende Antwort erwartet wird ; – οὐ μή s. unten bes.; – οὐ μήν, fürwahr nicht, ganz u. gar nicht, Hom.; οὐ μὴν ἀλλά u. οὐ μὴν ἀλλὰ καί, nichts desto weniger, dennoch aber, gleichwohl, Plat. Gorg. 449c ; mit folgdm γέ, Polit. 263b ; vgl. Ar. Pax 41, Ἀφροδίτης γὰρ οὔ μοι φαίνεται οὐ μὴν Χαρίτων γε, geschweige denn, vollends nicht ; – οὐ μὴν οὐδέ, fürwahr auch nicht, auch nicht einmal, Isocr. 4.139 ; Xen.; – οὔ νυ, nun nicht, nicht ja, in u. außer der Frage (s. νύ), Il. 4.242, 10.165 u. a. Ep.; – οὔ περ, auch in einem Worte geschrieben, οὔπερ, doch nicht, mit nichten, Hom.; – οὐχ ὅτι u. οὐχ ὅπως s. unter ὅτι u. ὅπως.

οὐ

Before a vowel οὐκ (οὐχ). Also οὐκί Od. 238, Il. 15.137, etc.: Od. 1.268, Od. 11.493, etc. οὐχί Il. 15.716, Il. 16.762.

Negative particle, commonly denying a predication (cf. μή).

• • 1

    In gen. negation : τὴν οὐ λύσω Il. 1.29. Cf. Il. 1.24, 152, Il. 2.2, 238, etc. : οὐκ οἶδα Od. 1.216. Cf. Od. 1.42, 236, Od. 3.14, Od. 24.29, etc.

    Repeated Il. 1.114, Il. 23.43, etc. : Od. 3.27, etc.

    With participles Il. 4.224, Il. 7.185, etc. : Od. 2.50, Od. 11.66, etc.

    With adjectives, adverbs or adverbial expressions Il. 2.214, Il. 5.366, Il. 8.360, etc. : Od. 2.251, Od. 4.846, Od. 17.153, etc.

  • 2

    Not merely negativing a verb but expressing the opposite meaning. See ἐάω 4, ἐθέλω 3, φημί 6.

  • 3

    In protasis with εἰ.

  • • a

      With indic. when the protasis precedes the apodosis (the only exception to the rule being Od. 9.410) : εἰ δέ τοι οὐ δώσει ἑὸν ἄγγελον, . . . Il. 24.296. Cf. Il. 4.160, Il. 15.162, Il. 20.129 : Od. 2.274, Od. 12.382, Od. 13.144.

      For the converse construction see μή 6.c.

    • b

      With subj. : εἰ δʼ ἂν ἐμοὶ τιμὴν τίνειν οὐκ ἐθέλωσιν, . . . Il. 3.289. Cf. Il. 20.139.

  • 4

    In conditional relative sentences (cf. μή 8).

  • • a

      With subj. : ὅτινας οὐκ ἐθέλῃσιν . . . Il. 15.492.

    • b

      With indic. : ὅσοι οὐ βουλῆς ἐπάκουσαν Il. 2.143. Cf. Il. 7.236, Il. 18.363, etc. : Od. 3.349.

  • 5

    After μή (cf. οὐδέ 6, οὐκέτι 3) : μὴ χόλον οὐκ ἐρύσαιτο Il. 24.584. Cf. Il. 1.28, 566, Il. 10.39.

  • 6

    With infin. after vbs. of saying, thinking, etc. : ἅ τινʼ οὐ πείσεσθαι ὀΐω Il. 1.289. Cf. Il. 17.174, etc. : Od. 3.28, Od. 5.342, etc.

  • 7
  • • a

      In questions expecting an affirmative answer : οὐ νεμεσίζῃ; Il. 5.872. Cf. Il. 2.194, Il. 7.448, etc. : Od. 1.60, Od. 2.312, Od. 5.23, etc.

    • b

      With opt. and ἄν in questions constituting a form of polite or affectionate imperative : οὐκ ἂν δή μοι ἐφοπλίσσειας ἀπήνην; Od. 6.57. Cf. Il. 3.52, Il. 5.32, Il. 10.204, etc. : Od. 7.22.

  • 8

    With other particles.

  • • a

      οὔ ποτε, οὐ . . . ποτε, at no time, neverIl. 1.163, 234, Il. 2.325, 396, Il. 5.441, Il. 10.164, Il. 13.556, etc. : Od. 1.308, 433, Od. 2.256, Od. 3.275, Od. 4.693, Od. 7.258, Od. 11.528, etc.

    • b

      οὔ πω, οὐ . . . πω.

    • • α

        In no way, not at all, by no means Il. 1.224, Il. 3.306, Il. 12.270, Il. 14.143, etc. : Od. 8.540, Od. 12.208, Od. 16.143, etc.

      • β

        Not yet, never yet Il. 1.106, 262, Il. 2.122, 553, Il. 3.169, Il. 4.331, Il. 9.148, Il. 10.293, etc. : Od. 1.196, Od. 2.118, Od. 3.160, Od. 4.269, Od. 9.455, Od. 10.502, Od. 11.52, Od. 12.66, etc.

        In reference to the future Od. 5.358, Od. 10.174.

    • c

      οὔ πώ ποτε, οὐ . . . πώ ποτε, never yetIl. 1.106, 154, Il. 3.442, Il. 14.315 : Od. 12.98, Od. 21.123, Od. 23.328.

    • d

      οὔ πως, οὐ . . . πως, in no wise, not at all, by no meansIl. 4.158, Il. 7.217, Il. 12.65, Il. 13.114, Il. 14.63, etc. : Od. 2.130, Od. 5.103, Od. 11.158, Od. 15.49, Od. 16.196, etc.

    • e
    • • α

        οὔ τις, οὔ τι, οὐ . . . τις, οὐ . . . τι, no one, nothing : οὔ τις σοὶ χεῖρας ἐποίσει Il. 1.88, τῶν οὐκ ἄν τι φέροις 301. Cf. Il. 1.271, 511, 547, 562, Il. 3.365, Il. 5.475, Il. 7.197, etc. : Od. 2.121, 191, 199, 411, Od. 3.192, Od. 4.106, Od. 5.11, Od. 6.176, etc.

        With sb., no : οὔ τις ἀνήρ Il. 13.222. Cf. Il. 5.761, Il. 18.192, etc. : Od. 10.202, Od. 13.423, etc.–

      • β

        οὔ τι, οὐ . . . τι as adv., in no wise, not at all : οὔ τί μοι αἴτιοί εἰσιν Il. 1.153, οὐ μὲν γάρ τι καταθνητός γε τέτυκτο Il. 5.402. Cf. Il. 1.588, Il. 2.338, Il. 3.11, Il. 4.286, Il. 6.102, etc. : Od. 1.75, 78, 173, Od. 2.235, 240, 282, Od. 3.367, Od. 4.199, etc.

οὐ (

• 1οὔ O. 7.48: κοὐ P. 4.151)
• 1 negatives vb., sent.
• • a οὐκ ἐδυνάσθη O. 1.56 ἀλλʼ οὐ καλὰ δένδρεʼ ἔθαλλεν χῶρος O. 3.23 οὔ μιν διώξω O. 3.45 οὐ ψεύδει τέγξω λόγον O. 4.17 ἀλλά μιν οὐκ εἴασεν O. 7.61 κατακρύπτει δʼ οὐ κόνις συγγόνων κεδνὰν χάριν O. 8.79 θάνατον αἰπὺν οὐκ ἐξέφυγεν O. 10.42 Νέμεά τʼ οὐκ ἀντιξοεῖ O. 13.34 σαφὲς οὐκ ἂν εἰδείην λέγειν O. 13.46 οὐ ψεύσομʼ O. 13.52 οὐ χρὴ O. 13.94 οὐ φθίνει P. 1.94 οὔ οἱ μετέχω θράσεος P. 2.83 οὐκ ἔμειν P. 3.16 οὐχ ἅπτεται P. 3.29 τὰ μὲν ὦν οὐ δύνανται P. 3.82 οὐκ ἐς μακρὸν ἔρχεται P. 3.105 τὸν μὲν οὐ γίνωσκον P. 4.86 “οὐ πρέπει” P. 4.147 οὐκ ἐόλει P. 4.233 οὐκ ἀπέριψεν P. 6.37 τὰ δʼ οὐκ ἐπʼ ἀνδράσι κεῖται P. 8.76 τί δέ τις; τί δʼ οὔ τις; P. 8.95 “οὐ κεχείμανται” P. 9.32 οὐκ ἀποδαμεῖ P. 10.37 οὐ φαίνεται P. 12.29 οὐκ ἔραμαι N. 1.31 οὐκ ἐλεγχέεσσιν ἐμίανε N. 3.15 τῶν οὐκ ἄπεσσι N. 3.76 Γαδείρων τὸ πρὸς ζόφον οὐ περατόν N. 4.69 οὐ νέοντʼ N. 4.77 οὐκ ἀνδριαντοποιός εἰμʼ N. 5.1 οὐ σπανίζει N. 6.31 οὔ κεν ἔπαξε N. 7.25 οὐκ ἔχω εἰπεῖν N. 7.56 οὐκ ἀποβλάπτει N. 7.60 οὐ μέμψεται N. 7.64 χειρόνεσσι δʼ οὐκ ἐρίζει N. 8.22 ὦ Μέγα, τὸ δʼ αὖτις τεὰν ψυχὰν κομίξαι οὔ μοι δυνατόν N. 8.45 οὐκ ἔστι πρόσωθεν (Boehmer: οὐκέτι πόρσω, οὐκ ἔστι πρόσω codd.) N. 9.47 οὐ θαῦμα σφίσιν ἐγγενὲς ἔμμεν N. 10.50 οὐ γνώμᾳ διπλόαν θέτο βουλάν N. 10.89 οὐχ ἕπεται N. 11.43 οὐ φράζεται I. 1.68 οὐκ ἐμέμφθη I. 2.20 οὐ κατελέγχει I. 3.14 οὐ φείσατο I. 6.33 γλῶσσα δʼ οὐκ ἔξω φρενῶν I. 6.72 ἀλλʼ οὔ σφιν ἄμβροτοι τέλεσαν εὐνὰν θεῶν πραπίδες I. 8.30 οὐ κατέφθινε I. 8.46 οὐ κατελέγχει I. 8.65 οὐ ψεῦδος ἐρίξω fr. 11. οὐκ ἤθελεν Pae. 4.28 οὐ τόλμα Pae. 6.94 οὔ κεν ἐς ἀπλακ[ Pae. 18.6 ο]κ ἐννέπει (supp. Snell) fr. 60. b. 15. οὐ λανθάνει fr. 75. 13. οὐ πέπαται fr. 105b. 2. ]κράνας ο[ὐ π]ρολείπει[ (supp. Lobel) Θρ. 4. 18. οὐκ ἔστιν fr. 134. οὐ φίλων ἐναντίον ἐλθεῖν (καὶ, καὶ οὐδὲ vv. ll.) fr. 229. οὐκ ἔλιπον fr. 236.
  • b οὐκ ἀλλά (v. also ἀλλά). οὐ χθόνα ταράσσοντες ἀλλὰ O. 2.63 οὐκ ἄτερ παίδων σέθεν, ἀλλʼ ἅμα πρώτοις O. 8.45 οὐχ ὑπέμεινεν ὄλβον ἀλλὰ P. 2.26 “κοὔ με πονεῖ ἀλλὰ” P. 4.151 ὃς οὐ ἀλλ P. 5.27 P. 5.76, I. 1.26, I. 4.49 οὕνεκεν οὔ σε παιηόνων ἄδορπον εὐνάξομεν, ἀλλʼ κατερεῖς Pae. 6.127
  • c οὐ γάρ. οὐ γὰρ ἦν πενταέθλιον, ἀλλ I. 1.26 οὐ γὰρ φύσιν ὠαριωνείαν ἔλαχεν, ἀλλ I. 4.49 οὐ γὰρ ἔσθʼ ὅπως τὰ θεῶν βουλεύματʼ ἐρευνάσει fr. 61. 3. οὐ γὰρ εικ[ P. Oxy. 2442, fr. 68.
  • d οὐ γε, qualifying subord. cl. πόρθησε τὸν μέγαν πολεμιστὰν ἔκπαγλον Ἀλκυονῆ, οὐ τετραορίας γε πρὶν δυώδεκα πέτρῳ ἕλεν N. 4.28
• 2 combined with other neg. οὐ χθόνα ταράσσοντες ἐν χερὸς ἀκμᾷ οὐδὲ πόντιον ὕδωρ O. 2.63 κλέπτει τέ μιν οὐ θεὸς οὐ βροτὸς P. 3.30 αἰὼν δʼ ἀσφαλὴς οὐκ ἔγεντʼ οὔτʼ Αἰακίδᾳ παρὰ Πηλεῖ οὔτε παρʼ ἀντιθέῳ Κάδμῳ P. 3.87 “οὔ τι οὐδὲ μὰν” P. 4.87 πόνων δʼ οὔ τις ἀπόκλαρός ἐστιν οὔτʼ ἔσεται P. 5.54 οὔ μιν ἄλυξεν, οὐδὲ μὰν βασιλεὺς Γιγάντων P. 8.16 Οὐλυμπίᾳ τε Θεόγνητον οὐ κατελέγχεις, οὐδὲ Κλειτομάχοιο νίκαν Ἰσθμοῖ P. 8.37 ἄνευ σέθεν οὐ φάος, οὐ μέλαιναν δρακέντες εὐφρόναν τεὰν ἀδελφεὰν ἐλάχομεν N. 7.3 ἀλλʼ οὔ νιν φλάσαν οὐδʼ ἀνέχασσαν N. 10.68 ἐν σχερῷ δʼ οὔτʼ ὦν μέλαιναι καρπὸν ἔδωκαν ἄρουραι, δένδρεά τʼ οὐκ ἐθέλει ἄνθος εὐῶδες φέρειν N. 11.40 ἁ Μοῖσα γὰρ οὐ φιλοκερδής πω τότʼ ἦν οὐδʼ ἐργάτις I. 2.6 οὐ γὰρ πάγος οὐδὲ προσάντης ἁ κέλευθος γίνεται I. 2.33 πόλις, ἅτις οὐ Πηλέος ἀίει κλέος ἥρωος οὐδʼ ἅτις Αἴαντος Τελαμωνιάδα καὶ πατρός I. 6.25 τῶν μὲν ὑπὸ στάθμᾳ νέμονται οὐ θέμιν οὐδὲ δίκαν ξείνων ὑπερβαίνοντες I. 9.5 οὐ πενθέων δʼ ἔλαχον, <οὐ> στασίων (supp. et add. e Plutarcho et Σ pap. Blass) Πα. 4. 53. κεῖνον οὐ σὴς οὐδὲ κὶς δάπτει fr. 222. 2. τὸ πεπρωμένον οὐ πῦρ οὐ σιδάρεον σχήσει τεῖχος fr. 232. στῆναι μὲν οὐ θέμις οὐδὲ παύσασθαι φορᾶς ?fr. 358.
• 3
• • a c. part. κόρος οὐ δίκᾳ συναντόμενος O. 2.96 ἔργῳ τʼ οὐ κατὰ εἶδος ἐλέγχων ἐξένεπε O. 8.19 ἀνορέας δʼ οὐκ ἀμπλακὼν O. 8.67 βασιλεὺς οὐ φθονέων ἀγαθοῖς P. 3.71 οὐκ ἐρίζων P. 4.285 οὐκ ἀτιμάσαντα P. 9.80 οὐ λαθὼν χρυσόθρονον Ἥραν N. 1.37 καίπερ ἐφαμερίαν οὐκ εἰδότες οὐδὲ μετὰ νύκτας ἄμμε πότμος ἅντινʼ ἔγραψε δραμεῖν ποτὶ στάθμαν N. 6.6 ἐπεί τοι οὐκ ἐλινύσοντας αὐτοὺς ἐργασάμαν I. 2.46 οὐκ ἐθελο[ Πα. 7B. 43. οὐκ ἰδυῖα fr. 182. καὶ τοὶ γὰρ αἰθοίσας ἔχοντες σπέρμʼ ἀνέβαν φλογὸς οὔ O. 7.48
  • b c. adj. ὁ μέγας δὲ κίνδυνος ἄναλκιν οὐ φῶτα λαμβάνει O. 1.81 χόλον οὐ φατὸν O. 6.37 οὐχ ἕτερον λιθίνα ψᾶφος ἔχει λόγον O. 7.86 οὐ σκαιότερον χρῆμʼ ἕκαστον O. 9.104 μία δʼ οὐχ ἅπαντας ἄμμε θρέψει μελέτα O. 9.106 χάρμα δʼ οὐκ ἀλλότριον νικαφορία πατέρος P. 1.59 χόλος δʼ οὐκ ἀλίθιος γίνεται παίδων Διός P. 3.11. οὐκ ἀποδάμου Ἀπόλλωνος τυχόντος P. 4.5 “οὐ ξείναν γαῖαν ἄλλων” P. 4.118 “σέ, τὸν οὐ θεμιτὸν ψεύδει θιγεῖν” P. 9.42 λαχόντες οὐκ ὀλίγαν δόσιν P. 10.20 ἴσχει τε γὰρ ὄλβος οὐ μείονα φθόνον P. 11.29 τὸ δὲ μόρσιμον οὐ παρφυκτόν P. 12.30 θαμὰ δʼ ἀλλοδαπῶν οὐκ ἀπείρατοι δόμοι ἐντί N. 1.23 οὐκ ἀέκοντες ἄνθεσι μείγνυον N. 4.21 πέφανται οὐκ ἄμμορος ἀμφὶ πάλᾳ κυναγέτας N. 6.14 ἀναπνέομεν δʼ οὐχ ἅπαντες ἐπὶ ἴσα N. 7.5 οὐ ψεῦδις ὁ μάρτυς ἔργμασιν ἐπιστατεῖ N. 7.49 οὐ τραχύς εἰμι N. 7.76 οὐ δυνατὸν ἐξελέγχειν N. 10.45 ἁνία τʼ ἀλλοτρίαις οὐ χερσὶ νωμάσαντʼ I. 1.15 οὐκ ἄγνωτʼ ἀείδω I. 2.12 οὐκ ἀγνῶτες I. 2.30 ἄγει τʼ ἀρετὰν οὐκ αἴσχιον φυᾶς I. 7.22 ἔτλαν δὲ πένθος οὐ φατόν I. 7.37 ἥβαν γὰρ οὐκ ἄπειρον I. 8.70 ο]ὐκ αἰσχρὸν πάθοις[ Πα. 13. b. 6. ]τον οὐ ῥητ[ὸ]ν[ Πα. 17. a. 4. ἐχθρὰν ἔριν οὐ παλίγγλωσσον, ἀλλὰ Παρθ. 2. 63. <οὐ> πολλὸς ἐν καιρῷ χρόνος” (οὐ add. Coraes: παῦρος pro πολλὸς coni. Schr.) fr. 168. 6. στρατὸς οὐκ ἀέκ[ων (supp. Lobel) fr. 169. 52. οὐκ ἄναλκις, ὡς τόσον ἀγῶνα δῦναι ?fr. 342.
• 4 c. subs. πολλῶν ἐπέβαν καιρὸν οὐ ψεύδει βαλών N. 1.18 θεράπων δέ οἱ, οὐ δράστας ὀπαδεῖ P. 4.287 ἐν ἔργμασιν δὲ νικᾷ τύχα, οὐ σθένος fr. 38.
• 5 c. adv.
• • a ὄπιθεν οὐ πολλὸν O. 10.36 οὐχ ὁμῶς I. 3.6
  • b οὔ ποτε. ὁ χάλκεος οὐρανὸς οὔ ποτʼ ἀμβατὸς αὐτῷ P. 10.27 οὔ ποτʼ ἀτρεκεῖ κατέβα ποδί N. 3.41 τὸ δʼ ἐμὸν οὔ ποτε φάσει κέαρ N. 7.102
  • c οὐκ ἔτι (cf. οὐκέτι) ἀρχοὶ δʼ οὐκ ἔτʼ ἔσαν Ταλαοῦ παῖδες, βιασθέντες λύᾳ N. 9.14
• 6 c. prep., in meiosis. οὐκ ἄτερ παίδων σέθεν, ἀλλ O. 8.45 ἇς οὐκ ἄτερ P. 2.7 οὐκ ἄτερ τέχνας P. 2.32 “οὐ κατʼ αἶσαν” P. 4.107 οὐ θεῶν ἄτερ, ἀλλὰ P. 5.76 οὐ Χαρίτων ἑκάς P. 8.21 αἰσιᾶν οὐ κατʼ ὀρνίχων ὁδόν N. 9.19 οὐκ ἄτερ Αἰακιδᾶν I. 5.20 οὐ πὰρ σκοπόν fr. 6a. g.
• 7 c. inf. χρὴ δὲ πρὸς θεὸν οὐκ ἐρίζειν P. 2.88
• 8
• • a οὔπω, v. πω.
  • b οὔτοι, οὔ τοι. οὔτοι χαμαιπετέων λόγων ἐφάψεαι O. 9.12 οὔ τοι ἅπασα κερδίων φαίνοισα πρόσωπον ἀλάθειʼ ἀτρεκές N. 5.16 οὔτοι τετύφλωται μακρὸς μόχθος ἀνδρῶν, οὐδʼ ὁπόσαι δαπάναι ἐλπίδων ἔκνιξιʼ ὄπιν† I. 5.58 οὔτοι με ξένον οὐδʼ ἀδαήμονα Μοισᾶν ἐπαίδευσαν κλυταὶ Θῆβαι fr. 198a.
  • c οὔ τις, (cf. οὔτις) πεῖρας οὔ τι θανάτου O. 2.31, cf. O. 12.7 πόνων δʼ οὔ τις ἀπόκλαρός ἐστιν οὔτʼ ἔσσεται P. 5.54 ἕτερον οὔ τινα οἶκον ἀπεφάνατο πυγμαχία <πλεόνων> ταμίαν στεφάνων N. 6.25 cf. τί δʼ οὔ τις; P. 8.95
  • d οὔ τί που. οὔ τί που οὗτος Ἀπόλλων, οὐδὲ μὰν” P. 4.87
• 9 frag. οὐκ ἂν παρ[ Θρ. 2. 3.

οὐ , οὐχί, οὐκί (q. v.), before vowels οὐκ, or, if aspirated, οὐχ: not, no, the adv. of objective negation, see μή. οὐ may be used w. the inf. in indirect discourse, Il. 17.174; in a condition, when the neg. applies to a single word or phrase and not to the whole clause, εἰ δέ τοι οὐ δώσει, ‘shall fail to grant,’ Il. 24.296. οὐ (like nonne) is found in questions that expect an affirmative answer. οὔτι, ‘not a whit,’ ‘not at all,’ ‘by no means,’ so οὐ πάμπαν, οὐ πάγχυ, etc. οὐ may be doubled for emphasis, Od. 3.27f.

οὐ cf. μη

• used in direct negation not, Lat. non.
• AUSAGE:
• • Iadhering to single words so as to form a quasi-compd. with them, οὐ δίδωμι to withhold, οὐκ ἐῶ to refuse, οὐκ ἐθέλω nolo, οὔ φημι nego.
  • IIas negativing the whole sentence, τὴν δʼ ἐγὼ οὐ λύσω Il., etc.
  • • 2in dependent clauses οὐ is used,
    • • awith ὅτι or ὡς, after Verbs of saying or knowing, ἔλεξε ὡς Ἕλληνες οὐ μενοῖεν Aesch.
      • bin Causal sentences, and in Temporal sentences that involve special times, ἄχθεται ὅτι οὐ κάρτα θεραπεύεται Hdt.; οὐκ ἔσθʼ ἐραστὴς ὅστις οὐκ ἀεὶ φιλεῖ Eur.
    • 3in a conditional clause μή is necessary, except,
    • • awhen οὐ is closely attached to the Verb (v. supr. I), εἴ φθονέω τε καὶ οὐκ εἰῶ διαπέρσαι Il.
      • bwhen the subjoined clause is hypothetical in form only, μὴ θαυμάσῃς, εἰ πολλὰ οὐ πρέπει σοι (where εἰ = ὅτι) Isocr.; δεινὸν γὰρ ἂν εἴη πρῆγμα, εἰ Ἕλληνας οὐ τιμωρησόμεθα Hdt.
    • 4οὐ is used with Inf. in oratio obl., when it represents the Ind. of oratio recta, λέγοντες οὐκ εἶναι αὐτόνομοι Thuc.; οἶμαι οὐκ ὀλίγον ἔργον αὐτὸ εἶναι Plat.
    • 5οὐ is used with the Participle, when it can be resolved into a finite sentence with οὐ; κατενόησαν οὐ πολλοὺς τοὺς Θηβαίους ὄντας ὅ τι οὐ πολλοί εἰσι, Thuc.
    • 6Adjectives and abstract Substantives with the Article commonly take μή (v. μή B. 6), but οὐ is occasionally used, τῶν γεφυρῶν οὐ διάλυσιν the nondissolution of the bridge, the fact of its not being broken up, Thuc.; so, ἡ οὐ περιτείχισις Thuc.
• BACCUMULATION: the negative is often repeated, so that two negatives do not make an affirmative, Attic, οὐκ ἔστιν οὐδὲν κρεῖσσον φίλου Eur.; καθεύδων οὐδεὶς οὐδενὸς ἄξιος οὐδὲν μᾶλλον τοῦ μὴ ζῶντος Plat.; οὐδενὶ οὐδαμῆ οὐδαμῶς οὐδεμίαν κοινωνίαν ἔχει Plat.
• CPLEONASM OF οὐ: after Verbs of denying, doubting, and disputing, followed by ὡς or ὅτι, οὐ is inserted, where in Engl. the negat. is not required, ἀμφισβητεῖ ὡς οὐ δεῖ δίκην διδόναι Plat. Like this is the appearance of οὐ in the second member of a negative comparative sentence, ἥκει ὁ Πέρσης οὐδέν τι μᾶλλον ἐπʼ ἡμέας ἢ οὐ καὶ ἐπʼ ὑμέας Hdt.
• Din Poetry, if ἤ stands before οὐ, the two sounds coalesce into one syllable, as in ἢ οὐ, μὴ οὐ.
• Eοὐ in connexion with other Particles will be found in alphabetical order, οὐ γάρ, οὐ μή, etc.