πίσυνος
πίσυνος, trusting on, relying
πίσῠνος [ῐ], ον (not η, ον Eust. 918.50), (πείθω)
- trusting on, relying on, always c. dat., π. Διί Il. 9.238; τόξοισιν π. 5.205; ἠνορέῃ π. καὶ κάρτεϊ χειρῶν II.9, cf. Hes. Th. 506 (Hom. and Hes. use only masc.); θεῷ, θεοῖσι, Pi. P. 4.232, A. Th. 212 (lyr.); ἰσχύϊ, ἐλπίδι, B. 5.21, 12.221; ἀλκᾷ A. Supp. 352 (lyr.); τοῖς περιδεξίοισι λόγοισι Ar. Nu. 949; ὑμῖν Id. V. 385; χρησμῷ, χρηστηρίῳ, Hdt. 1.66, 73, cf. 2.141: in Att. Prose only Th., τῇ δυνάμει τὸ πλέον π. ἢ τῇ γνώμῃ 2.89, cf. 5.14, 6.2: in later Prose, Plot. 4.8.1, Jul. Or. 2.57a.
- II obedient, τινι Orph. A. 265, 707.
πίσυνος, ος, ον [ῐῠ]
1 qui se confie à ou dans, qui se repose sur, dat. etc. ; avec un rég. de pers. Il. 9, 238, etc. ; Od. 18, 140 ; Hés. Th. 506 ; Pd. P. 4, 413, etc. ; avec un rég. de chose, Il. 5, 205 ; 8, 226, etc. ; Eschl. Suppl. 351 ; Hdt. 1, 66 ; Thc. 2, 89, etc. ||
2 qui obéit à, dat. Orph. Arg. 263, 705 ||
➳ Mot poét. et de prose ion. ; en prose att. seul. Thc. 2, 89 ; 5, 14 ; 6, 2. Dans Hom. et Hés. touj. au masc.
Étym. πείθω.
πίσυνος, trauend, sich verlassend auf eine Person od. eine Sache, im Vertrauen darauf ; τόξοισιν, Il. 5.205 ; Διΐ ; 9.238, u. öfter ; θεῷ, Pind. P. 4.232 ; θεοῖσι, Aesch. Spt. 194 ; ἀλκᾷ, Suppl. 347 ; Eur. Suppl. 133 ; Ar. Nub. 939 u. öfter ; χρησμῷ, Her. 1.66, 73 u. öfter ; θεοῖς, 9.143 ; Thuc. 2.89, 5.14 ; u. einzeln bei Sp., auch = folgsam, gehorsam, Orph. Arg. 263, 705.
πίσυνος
[πιθ-, πείθω.]
Trusting in, relying upon, emboldened by, something.
With dat. : τόξοισιν Il. 5.205. Cf. Il. 8.226= Il. 11.9, Il. 9.238, Il. 24.295, 313 : Od. 18.140.
πῐσῠνος
- 1relying on c. dat. Ἰάσων θεῷ πίσυνος P. 4.232
πίσυνος (πείθω): trusting in, relying upon, τινί.
πίσυνος
πί_σῠνος, ον,
πείθω
- trusting on, relying or depending on, confiding in another, c. dat., Il., Hdt.