πιτνάω

πιτνάω, u. πίτνημι, poet. Nebenform von πετάννυμι, ausbreiten ; ἠέρα δʼ Ἥρη πίτνα πρόσθε βαθεῖαν, Il. 21.7 ; πιτνὰς εἰς ἐμὲ χεῖρας, Od. 11.392, die Arme gegen mich ausbreitend. Bei Pind. N. 5.11 schreibt Böckh πίτναν ἐς αἰθέρα χεῖρας, wo früher das med. πίτναντο stand ; θυμέλαι ἐπίτναντο χρυσήλατοι, Eur. El. 713 ; πίτνατε, Satyr. 6 (X.6); πίτνατο, Antip.Sid. 98 (VII.711). Vgl. πίτνω.

πιτνάω and πίτνημι (parallel forms to πετάννῡμι), part. πιτνάς, ipf. πίτνᾱ, pass. ipf. πίτναντο: spread out, extend; mid., ‘float,’ flutter,’ Il. 22.402.