πιστωτέος
πιστωτέος, to be warranted
πιστ-ωτέος, α, ον,
- to be affirmed as true, λόγος Luc. Hist.Conscr. 60, cf. Plot. 5.3.16.
πιστωτέος, α, ον, vb. de πιστόω, Luc. H. conscr. 60.
πιστωτέος, η, ον,
verb. adj.
- to be warranted, Luc.