παλαιοτόκος
παλαιοτόκος, having brought forth long ago
πᾰλαιο-τόκος, ον,
- having brought forth long ago, Aret. CA 2.3.
παλαιο·τόκος, ος, ον [ᾰ] qui n’a pas eu d’enfants depuis longtemps, Arét. Cur. m. acut. 2, 3.
Étym. παλαιός, τίκτω.
παλαιοτόκος, die schon längst, vor langer Zeit geboren hat, Aret., Ggstz νεοτόκος.