παλαιότης
παλαιότης, antiquity, obsoleteness
πᾰλαιότης, ητος, ἡ,
- age, π. καὶ πλῆθος ἐτῶν Aeschin. 2.42; of seeds, Thphr. HP 7.1.6.
- 2 more freq. antiquity, obsoleteness, π. γὰρ τῷ λόγῳ γʼ ἔνεστί τις E. Hel. 1056; ὑπὸ παλαιότητος Pl. Cra. 421d; εἴτε π. εἴτε σαπρότης Id. R. 609e; π. γράμματος, opp. καινότης πνεύματος, Ep.Rom. 7.6; in Lit. Crit., D.H. Rh. 10.19.
παλαιότης, ητος (ἡ) [ᾰ] antiquité, ancienneté, Eur. Hel. 1056 ; Plat. Crat. 421d, etc. ; en parl. de pers. Eschn. 33, 34.
Étym. παλαιός.
παλαιότης, ητος, ἡ, das Alter, die Altertümlichkeit, das Langehersein ; παλαιότης γὰρ τῷ λόγῳ γʼ ἔνεστί τις, Eur. Hel. 1061 ; Plat. Crat. 421d ; neben σαπρότης, Rep. X.609f ; καὶ πλῆθος ἐτῶν, Aesch. 2.42 ; Sp., wie NT.
Strong 3821
*
oldness: γράμματος, Ro 7:6.†
παλαιότης
from πᾰλαιός
πᾰλαιότης, ητος, ἡ,
- antiquity, obsoleteness, Eur., Plat.