παμφάγος
παμφάγος, all-devouring, voracious
παμ-φάγος [ᾰ], ον,
- all-devouring, voracious, ὁ π. Ἀλκμάν Alcm. 33.4; πῦρ E. Med. 1187.
- II omnivorous, ζῷα (opp. ζῳοφάγα, καρποφάγα) Arist. Pol. 1256a25, cf. HA 488a15, 593b25; τῶν π., οἷς πάντα ἐσθίειν νόμος Jul. Or. 6.192d: Comp., τὰ -ώτερα ποικιλώτερα Arist. GA 786a34: Sup., -ώτατον πάντων ὁ βοῦς Thphr. HP 9.15.4.
παμ·φάγος, ος, ον [φᾰ]
1 qui mange tout, glouton, vorace, Alcm. 33 ; fig. qui dévore tout, en parl. du feu, Eur. Med. 1187 ||
2 qui mange de tout (viande, végétaux) en parl. d’animaux, Arstt. Pol. 1, 8, 5, etc. ||
Cp. -ώτερος, Arstt. G.A. 5, 6, 11 ; sup. -ώτατος, Th. H.P. 9, 15, 4.
Étym. π. φαγεῖν.
παμφάγος, Alles verzehrend, gefräßig ; μῦς, Antiphil. 22 (IX.86); πῦρ, Eur. Med. 1187, Arist. Polit. 1.8 teilt die Tiere in ζωοφάγα, καρποφάγα, παμφάγα, öfter ; auch μῶμος, Ep.adesp. 273 (Plan. 266).
παμφάγος
πᾰμ-φάγος, ον,
- all-devouring, voracious, Eur.