πανωλεθρία

πᾰν-ωλεθρία, ἡ,

• utter destruction; by early writers used in dat., πανωλεθρίῃ ἀπολόμενοι Hdt. 2.120; πανωλεθρίᾳ δὴ (τὸ λεγόμενον) . . ἀπώλετο Th. 7.87: later in gen., D.C. 56.4: nom. pl., Plu. Stoic.rep. 2.1049b.

πανωλεθρία, ἡ, gänzliches Verderben ; gew. im dat., πανωλεθρίῃ ἀπολόμενοι, Her. 2.120 ; πανωλεθρίᾳ δὴ τὸ λεγόμενον καὶ πεζὸς καὶ νῆες καὶ οὐδὲν ὅ, τι οὐκ ἀπώλετο, Thuc. 7.87 ; wie es scheint, ein vulgärer Ausdruck, der sich bei Sp. öfter findet ; τὴν αἰτίαν τῆς πανωλεθρίας DC. 56.4.

πανωλεθρία πᾰνωλεθρία, ἡ,

• utter destruction, utter ruin: in dat., πανωλεθρίῃ ὄλλυσθαι Hdt.; πανωλεθρία ἀπώλετο Thuc.