παρηγορία
παρηγορία, exhortation, persuasion
παρηγορ-ία, Ion. -ίη, ἡ,
- exhortation, persuasion, A.R. 2.1281 (pl.): metaph., χρίματος . . ἀδόλοισι παρηγορίαις A. Ag. 95 (anap.); ἴση παρηγορία, = ἰσηγορία, Jul. Or. 1.17b.
- 2 surname, J. BJ 4.8.3 (sed leg. προσηγ-).
- II consolation, τοῦ πένθους Plu. Cim. 4, cf. Per. 34; υἱοῖο for his loss, IG 7.2544 (Thebes); ὁδευόντων π., of the moon, Secund. Sent. 6.
- 2 assuagement, Diocl. Fr. 142, etc.; τοῦ παροξυσμοῦ Aret. CD 1.3.
παρηγορία, ας (ἡ)
1 exhortation, encouragement, A. Rh. 2, 1281 : fig. Eschl. Ag. 95 ||
2 consolation, adoucissement, Plut. Cim. 4 ; d’où remède, Arét. Cur. m. diut. 1, 3, etc. ||
3 nom, épithète, Jos. B.J. 4, 8, 3.
Étym. παρήγορος.
1. aansporing;
2. verlichting, verzachting:
παρηγορία, ἡ, das Zureden, Ermahnen ; παρηγορίῃσιν Ap.Rh. 2.1281 ; Sp.; Trost, Beschwichtigung, Linderung, Aesch. Ag. 95 ; πένθους, Plut. Cim. 4 ; λιμοῦ, S.Emp. adv.eth. 149.
Strong 3931
**
1. an address, exhortation (LXX, IV Mac 5:12 6:1).
2. comfort, consolation: Col 4:11.†
παρηγορία, ἡ,
- Iexhortation, persuasion, Aesch.
- IIconsolation, Plut.