παρηβάω
παρηβάω, to be past one’s prime, to be growing old
παρηβ-άω, pf. παρήβηκα Th. 2.44:—
- to be past oneʼs prime, to be elderly, Hdt. 3.53, Th. l.c., J. BJ 7.8.7, Luc. Tim. 2, etc.; π. τὸ σῶμα Longus 3.15: metaph., χρόνος παρήβησεν A. Ag. 985 (lyr.).
- 2 metaph., lose strength, οἶνος Luc. Lex. 13.
- II to be on the point of puberty, Gal. 14.755.
παρ·ηβάω-ῶ (pf. παρήβηκα) n’être plus dans la force de l’âge, avoir perdu de sa force, Hdt. 3, 53 ; Eschl. Ag. 985 ; Thc. 2, 44 ; fig. en parl. du vin, Luc. Lex. 13 ; ou des passions, Phil. 1, 604.
παρηβάω, über die Jugend oder das kräftigste Mannesalter hinaus sein, altern ; παρήβησεν, Aesch. Ag. 958 ; γέρων ἤδη καὶ παρηβηκώς, Her. 3.53, wie Thuc. 2.44, ὅσοι δὲ παρηβήκατε ; Sp., vgl. Luc. Tim. 2 ; auch von abgestandenem Weine, Lexiph. 13.
παρηβάω
fut. ήσω
perf. -ήβηκα
- to be past oneʼs prime, to be growing old, Hdt., Thuc.