παρθενικός
παρθενικός, of a παρθένος, an unmarried girl
παρθεν-ικός, ή, όν,
- of or for a maiden, σκευή D.S. 16.26; ὁ π. χιτών Plu. Comp. Lyc.Num. 3; ἀνὴρ π. LXX Jl. 1.8 (cf. παρθένιος I.2); π. ἀνδριάς statue of a matron represented as a maiden, BMus.Inscr. 1047; παρθενικὰ πράττειν Ael. VH 12.1.
- II παρθενικόν, τό, = ἀρτεμισία, Ps.-Dsc. 3.113.
παρθενικός, ή, όν, de jeune fille, Plut. Lyc. c. Num. 3 ; ἡ παρθενική, Il. 18, 567 ; Od. 11, 39 ; Hés. O. 697 ; Alcm. 13 ; Eur. El. 174, jeune fille vierge.
Étym. παρθένος.
παρθενικός, wie παρθένιος, jungfräulich, κόρη, Epigr. bei Ath. II.61b.
laurel, sagrada planta de la adivinación de Apolo, virginal Dafne
toma veintiocho hojas de laurel medular, tierra virgen y semilla de artemisa
παρθενικός, ή, όν
- of or for a maiden, Plut.