παρθένειος
παρθένειος, of or belonging to a virgin
παρθέν-ειος, poet. also παρθενήϊος, ον,
- of or belonging to a maiden, π. γλέφαρα Pi. N. 8.2; αἰὼν π. the maidenʼs life, A. Ag. 229 (lyr.); π. λέχος E. Tr. 676; later in Prose, π. τέκνα PRyl. 435.2 (ii A. D.); π. ᾄσματα St.Byz. s.v. Ἐρυσίχη.
παρθένειος, ος, ον, de jeune fille, Eschl. Ag. 229 ; τὰ παρθένεια, Ar. Av. 919, chant ou chœur de jeunes filles ; d’où virginal, Eur. Hipp. 1302 ||
➳ Dor. παρθενήϊος, Pd. N. 8, 3.
Étym. παρθένος.
παρθένειος, jungfräulich ; αἰών, Aesch. Ag. 229 ; λέχος, ἡδονή, Eur. Troad. 671, Hipp. 1302.
For Pindar, see also: παρθενήιος
παρθένειος, Ionic and poet. -ήιος, ον,
- of or belonging to a maiden, Pind., Aesch., Eur.