πατροφόνος
πατροφόνος, parricidal, parricide
πατρο-φόνος, ον,
- slaying a father, χείρ A. Th. 783 (lyr.), μάτηρ E. Or. 193 (lyr.).
- II Subst., parricide, Pl. Lg. 869b.
πατρο·φόνος, ος, ον, meurtrier de son père, Eschl. Sept. 783 ; ou du père de qqn, Eur. Or. 193 ; subst. Plat. Leg. 869b, parricide.
Étym. π. πεφνεῖν.
πατροφόνος, den Vater mordend ; gew. subst. ὁ πατρ., der Vatermörder, Plat. Legg. IX.869b u. öfter, DC. 73.13, adj., χείρ, Aesch. Spt. 765 ; Eur. verbindet auch πατροφόνου μητρός, Or. 193.
πατροφόνος
ὁ
[as πατροφονεύς.]
The slayer of one’s own father, a parricide : ὡς μὴ π. καλεοίμην Il. 9.461.
πατροφόνος : murderer of a father, parricide, Il. 9.461†.
πατροφόνος
πατρο-φόνος, ον,
*φένω
- parricidal, Aesch., Eur.:—as Subst. a parricide, Plat.