πατρ-ολῴας, v. πατραλοίας.
πατρολῴας zie πατραλοίας.
Number of occurrences in NT: 1
Strong
* πατρολῴας (-αλῴας, Rec.; in cl. -αλοίας, v. Bl., § 3, 3; 6, 2, and cf. μητρολῴας), -ου, ὁ (< πατήρ + ἀλοιάω, to smite),
(a) a parricide: [I Ti 1:9] (AV, R, txt.);
(b) a smiter of his father: [I Ti 1:9] (R, mg.).†