πατροτύπτης
πατροτύπτης, one who beats his father
πατρο-τύπτης, ου, ὁ,
- one who beats his father, Is. Fr. 166, Ph. 1.135, S.E. M. 2.44, Theon Prog. 13.
πατρο·τύπτης, ου, adj. m. qui frappe son père, Is. (Poll. 3, 13) ; Sext. 683, 24 Bkk.
Étym. π. τύπτω.
πατροτύπτης, ὁ, der seinen Vater schlägt ; Isae. bei Poll. 3.13 ; Heraclid. alleg.Hom. 18 ; Sext.Emp. adv.rhett. 44.