πλήμμυρα
πλήμμυρα ou πλήμυρα, ας (ἡ) [ῡ] flux, marée montante, Plut. M. 897c ; Anth. 9, 291, etc. ; fig. Sext. M. 11, 157.
Étym. πλήμη.
πλήμμυρα, [ῡ], ἡ (nicht πλημμύρα zu schreiben, da α kurz ist, vgl. Buttmann ausführliche gr. Gramm. I p. 35, 39), = πλημμυρίς, die Flut, Ggstz von ἄμπωτις, Ap.Rh. 4.1269 ; vgl. Plut. plac.phil. 3.17 ; übh. Fülle, z.B. κακῶν, S.Emp. adv.eth. 157.