πλήκτης
πλήκτης, a striker, brawler
πλήκ-της, ου, ὁ,
- striker, brawler, Hp. Ep. 19 (pl., v.l. πρῆκται), Arist. EE 1221b14, 1 Ep.Ti. 3.3; violent, fierce, ἄνδρες π. καὶ μάχιμοι Plu. Dio 30, cf. Phil. 9; of wine, π. καὶ ὀξύς Id. Sanit. 2.132d; of the sun, Fac.lun. ib. 920c, cf. QConv. 653f: Sup. πληκτίστατος Eust. 1441.26, EM 31.16.
πλήκτης, ου, adj. m.
1 qui aime à frapper, à se battre, batailleur, Arstt. Eud. 2, 3, 12 ; Plut. Dio. 30, etc. ||
2 qui frappe, en parl. des rayons du soleil, Plut. M. 920c ; du vin, Plut. M. 653f.
Étym. πλήσσω.
πλήκτης, ὁ, der Schlagende, Streitsüchtige, ἀνδράσι πλήκταις καὶ μαχίμοις, Plut. Dion. 30, vgl. Crass. 9 ; NT ; Hesych. erkl. μάχιμος καὶ ὑβριστής. – Einen superl. πληκτίστατος führt EM. 31.16 an.
Strong 4131
**
a striker, brawler: I Ti 3:3, Tit 1:7 (Arist., Plut., al.).†
πλήκτης, ου, ὁ,
πλήσσω
- a striker, brawler, Plut.