πλημμύρω
πλημμύρω ou mieux πλημύρω [ῡ]
I intr.
1 être dans son flux, déborder, Orph. Arg. 1051, etc. ; Anth. 5, 204 ; A. Rh. 4, 706, etc. ||
2 p. ext. être gorgé, Panyas. (Ath. 37a) ||
II tr. faire flotter, faire couler, Orph. Arg. 492 ||
Moy. déborder, couler à pleins bords, Orph. Arg. 713 ; Sib. 4, 61.
Étym. πλήμη.
πλημμύρω, oder πλημύρω, = πλημμυρέω ; auch im med., Archil. 79 ; μαζοὶ πλήμμυρον λοχίης ἐκ νηδύος, Ap.Rh. 4.704 ; vgl. Panyasis bei Ath. I.37a, μηδὲ βορῆς κεκορημένον ἠΰτε παῖδα ἧσθαι πλημμύροντα.