πρακτέος
πρακτέος, πρακτέος α ον, to be done (verb)
πρακ-τέος, α, ον, (πράσσω)
- to be done, Pl. Prt. 356c, etc.
- II πρακτέον, one must do, S. OT 1439, Pl. Prt. 356b, etc.
- 2 one must exact, χρήματα X. Hier. 8.9.
πρακτέος, α, ον, vb. de πράσσω, Plat. Prot. 356c, etc. ; au neutre, Soph. O.R. 1439 ; Plat. Prot. 356b, etc.
πρακτέος, adv. verb. von πράσσω, zu tun.
πρακτέος, η, ον,
verb. adj. of πράσσω
- Ito be done, Plat., etc.
- IIπρακτέον, one must do, Soph., Plat.