προσιτέος
προσιτέος, adj. verb. zu πρόσειμι², man muß hinzugehen, Plat. Theaet. 179c u. sonst.
προσιτέος
προσῐτέος, ον,
verb. adj. of πρόσειμι
εἶμι ibo
- one must go to or approach, Xen.