προσποίημα
προσποίημα, a pretence, assumption
προσποί-ημα, ατος, τό,
- that which one takes to oneself unduly, pretence, assumption of a thing, Arist. EN 1127a20; τῆς καλοκἀγαθίας, δικαιοσύνης, Heraclid.Pont. ap. Ath. 14.625a, Plu. Herod. 2.858f.
- 2 deception, illusion, Epicur. Nat. 11.7.
- 3 disguise, ἐν π. φίλων D.H. 10.13, cf. App. BC 3.64.
προσποίημα, ατος (τὸ)
1 ce que l’on prend ou prélève pour soi, Arstt. Nic. 4, 7, 1 ||
2 affectation, faux-semblant, feinte, DH. 10, 13 ; App. Civ. 3, 64, etc.
Étym. προσποιέω.
προσποίημα, τό, das, was Einer sich beilegt, das Vorgeben, Arist. Eth. 4.7 u. Folgde ; falsche Angabe, Larve, Dion.Hal. 10.13 ; DS. 1.57 ; καὶ παρακάλυμμα, Plut. Popl. 3.
προσποίημα
from προσποιέω
προσποίημα, ατος, τό,
- a pretence, assumption, Arist.