προσποιητικός
προσποιητικός, making pretence to
προσποι-ητικός, ή, όν,
- making pretence to a thing, c. gen., ἀνδρείας Arist. EN 1115b30; ἀλαζονεία ἕξις π. ἀγαθοῦ Pl. Def. 416a.
προσποιητικός, ή, όν, qui s’attribue, qui s’arroge, qui affecte, gén. Plat. Def. 416a ; Arstt. Nic. 3, 7, 8.
Étym. προσποιέω.
προσποιητικός, ή, όν, der Etwas zu sein vorgibt, Plat. def. 416 ; ἀνδρίας, der sich das Ansehen des Mutes gibt, sich mutig stellt, Arist. eth. 3.7.
προσποιητικός, ή, όν
- making pretence to, τινός Arist.