προσπτύσσομαι
προσπτύσσομαι, fold to oneself, embrace, receive
προσπτύσσομαι, dor. ποτιπτύσσομαι, u. Od. 2.77 προτιπτύσσομαι, wie ein Schol. ausdrücklich bemerkt, sich anfalten, eigtl. von einem Gewande, sich fest anschmiegen, anlegen, πλευραῖς, an die Seiten, Soph. Trach. 768. Gew. übertr. von Menschen, umschlingen, umarmen, καὶ κεῖνος πατέρα προσπτύξεται, Od. 11.451 ; ἐς δʼ ὑγρὸν ἀγκῶνʼ ἔτʼ ἔμφρων παρθένῳ προσπτύσσεται, Soph. Ant. 1222, so auch Luc. D.D. 7.3 ; überh. freundlich begrüßen, bewillkommnen, τινά, Od. 8.478 ; πῶς τʼ ἂρ προσπτύξομαι αὐτόν, 3.22 ; auch mit doppeltem accus., ὄφρα τί μιν προσπτύξομαι, 17.509, daß ich Etwas freundlich zu ihm sage ; τινὰ ἔπεϊ, ἔργῳ, d.i. Einem in Worten und Werken Liebes erzeigen, h.Cer. 199 ; προσπτύσσεσθαι μύθῳ, mit Worten, Reden anliegen, angelegentlich bitten, anflehen, Od. 2.77, 4.647, wofür Nonn. auch das activ. προσπτύσσειν μύθῳ braucht, nach Eur. El. 1255 Παλλάδος σεμνὸν βρέτας πρόσπτυξον, u. πρόσπτυξον σῶμα 1325. – Pind. vrbdt θεῶν δαῖτας προσέπτυκτο πάσας, I. 2.39, er ließ sich die Opferschmäuse der Götter angelegen sein, feierte sie ; – Opp. Hal. 3.151 aber im schlimmen Sinne, λαγόνας ὁρμιῇ, die Weichen mit der Harpune begrüßen.
προσπτύσσομαι , opt. ποτιπτυσσοίμεθα, fut. προσπτύξεται, aor. προσπτύξατο, subj. προσπτύξομαι: fold to oneself, embrace, receive or greet warmly, Od. 11.451, Od. 8.478, Od. 3.22; μύθῳ, ‘apply oneself’ in entreaty, ‘entreat,’ Od. 2.77.