προφορά
προφορά, pronunciation, utterance
προφορ-ά, ἡ, (προφέρω)
- pronunciation, utterance, D.H. Dem. 22, Ph. 1.50; λέξις καὶ π. Plu. Aud. 2.41a; π. καὶ γραφῇ Phld. Rh. 1.159 S.; τῶν φωνῶν, τοῦ λόγου, S.E. P. 1.15, 203; ῥημάτων Hdn. 1.8.6; ὁ κατὰ προφορὰν λόγος, ἐν προφορᾷ λόγος,= ὁ προφορικὸς λ., Ph. 1.232, Plu. Max. cum princip. 2.777b.
- II ‘procession’, going forth, Plot. 2.9.1; π. καὶ ἐνέργεια Id. 4.3.2.
- III front end of a battering-ram, Ath.Mech. 25.3.
- IV public reproach, rebuke, Plb. 9.33.12.
- V decision of a court, CPR 18.40 (ii A.D.).
προφορά, ᾶς (ἡ)
I front ou face antérieure (d’une tortue de siège) Athénée méc. ||
II
1 action de proférer, d’énoncer, de produire, DH. Dem. 22 ; Hdn 1, 8, 12 ; Sext. P. 1, 15, etc. ; ὁ ἐν προφορᾷ λόγος, Plut. M. 777b, le discours par la parole (v. προφορικός) ||
2 reproche public, Pol. 9, 33, 13.
Étym. προφέρω.
προφορά, ἡ, das Vortragen, Vorbringen, ῥημάτων, Hdn. 1.8.12, der Vortrag ; τόνου, s. προφέρεσθαι, Ath. II.52f ; φωνῶν, S.Emp. pyrrh. 1.15 ; ὁ ἐν προφορᾷ λόγος, = προφορικός, Plut. philos. cum princ. 2 ; der Vorwurf, Pol. 5.11.2, 9.33.13 u. Sp.