προφορικός
προφορικός, of or for utterance
προφορ-ικός, ή, όν,
- of or for utterance, uttered, opp. ἐνδιάθετος (v. λόγος fin.), Ph. 2.154, al., Stoic. 2.43,74, Plu. Max. cum princip. 2.777c, Sollert. 973a.
προφορικός, ή, όν, produit au dehors par la parole, verbal, p. opp. à λόγος ἐνδιάθετος, Plut. M. 777c, 973a ; Phil. 2, 154 ; Clém. 864, etc.
Étym. προφορά.
προφορικός, ή, όν, zum Vortrage durch die Sprache od. durch Worte gehörig ; λόγος, im Ggstz von ἐνδιάθετος, die durch Worte und Sprache sich äußernde Vernunft, Plut. philos. cum princ. 2, wie S.Emp. adv.log. 2.275.