προχοή

προ-χοή (A), ἡ, (προχέω) poet. noun, almost always pl.,

• outpouring, i.e. mouth, of a river, ἐπὶ προχοῇσι διιπετέος ποταμοῖο Il. 17.263; ἐς ποταμοῦ προχοάς Od. 5.453; ἐν προχοῇς ποταμοῦ 11.242; ἐν προχοῇς . . Ὠκεανοῖο 20.65; Τριτωνίδος ἐν προχοαῖς λίμνας Pi. P. 4.20, cf. Anacr. 28 codd., B. 6.3, A. Supp. 1025 (lyr.), Ar. Nu. 272, Theoc.Chius in FHG ii 86, Call. Fr. 480, etc.; θερμαῖς ὕδατος μαλακοῦ π. A. Fr. 192.8 (anap.); ὕδατος προχοὰς χειμερίους AP 9.147 (Antag.): sg. is dub. l. in Hes. Op. 757; προχοὴ τῶν ὑδάτων discharge of amniotic fluid, Cat.Cod.Astr. 8(4).127.
• • • 2 overflow, flood, A.R. 4.271 (pl.).
    • 3 = πρόχωσις, promontory, Archestr. Fr. 40 codd. Ath. (sed leg. προβολαῖσι).
  • II libations, IG 14.1595, Porph. Marc. 23, Epigr.Gr. 312.16 (Smyrna).

προχοή, ἡ, der Erguß, Ausfluß eines Stromes ; ἐπὶ προχοῇσι διϊπετέος ποταμοῖο, Il. 17.263 ; ἐς ποταμοῦ προχοάς, Od. 5.453 ; 11.242, 20.65 ; immer im plur., wie H.h. Apoll. 383 u. Pind. ἐν προχοαῖς λίμνης, P. 4.20 ; Aesch. Suppl. 1005 ; Νείλου, Ar. Nub. 273 ; sp.D., wie Theocr. 4.31 ; Antiphan. 7 (IX.258); πέδιλον ἐνισχόμενον προχοῇσιν, Ap.Rh. 1.11, wo der Schol. erkl. οἱ τόποι, καθʼ οὓς οἱ ποταμοὶ συμβάλλονται τῇ θαλάσσῃ ; – im sing. Hes. O. 759 ; – Νείλου πενταπόροις προχοαῖς, Dion.Per. 301.

For Pindar, see also: προχοά

προχοή (χέω): only pl., out-pourings, mouth of a river, stream, Od. 20.65.

προχοή, ἡ, προχέω

• mostly in pl., the outpouring, i. e. the mouth, of a river, Hom., Pind., etc.; sg. in Hes.