πρωτοτόκος
πρωτοτόκος, bearing her first-born
πρωτοτόκ-ος (parox.), Dor. πρᾱτοτόκος, ον,
- bearing or having borne her first-born, μήτηρ π., of a heifer, Il. 17.5; αἴξ Theoc. 5.27; ὗς, ταὧς, Arist. HA 546a12, 564a30; κύων Dsc. 2.70.6; of women, Pl. Tht. 151c, 161a; νύμφη Orph. L. 193.
- II proparox. πρωτότοκος, ον, Pass.,first-born, LXX Ge. 22.21, al., Ev.Luc. 2.7, PLips. 28.15 (iv A.D.), Man. 3.9; τὰ π. τῶν προβάτων LXX Ge. 4.4, cf. PMag. Osl. 1.312; π. ἐγὼ ἢ σύ LXX 2 Ki. 19.43.
- 2 metaph., π. πάσης κτίσεως Ep.Col. 1.15; of Homer, opp. Nicander, AP 9.213.
πρωτο·τόκος, ος, ον :
1 qui enfante pour la première fois, Plat. Theæt. 151c, 161a ; Anth. 8, 163 ; Orph. Lith. 191 ||
2 qui met bas pour la première fois, Il. 17, 5 ; Thcr. Idyl. 5, 27 ; Arstt. H.A. 5, 14, 20, etc. ||
➳ Dor. πρατοτόκος [ᾱ] Thcr. Idyl. l. c.
Étym. πρ. τίκτω.
πρωτοτόκος, zuerst, zum ersten Male gebärend od. geboren habend ; μήτηρ πρωτοτόκος, οὐ πρὶν εἰδυῖα τόκοιο, Il. 17.5, von einer Kuh ; – von Frauen ; Plat. Theaet. 151c ; Maneth. 3.9.
πρωτοτόκος
-ον
[πρῶτος + τοκ-, τίκτω.]
Having borne offspring for the first time. Of a cow Il. 17.5.
πρωτοτόκος (τίκτω): about to bear (‘come in’) for the first time, of a heifer, Il. 17.5†.
πρωτοτόκος
cf. πρωτότοκος
τίκτω
- bearing her first-born, Il., Theocr.