πρόσγειος
πρόσγειος, near the earth, near the ground
πρόσγειος, Dor. ποτίγειος, ον, (γέα, γῆ)
- near the earth, of the moon, ποτιγειοτάτα Ti.Locr. 96d, cf. Stoic. 2.196 (Comp.); -ότερος, of a planet, Arist. Mu. 392a16, cf. Cleom. 2.6 (Sup.); -ότατος ἡμῖν ὁ καρκίνος Porph. Antr. 21; -όταται πτήσεις Ph. 2.114, cf. Plu. QConv. 2.727f; ψυχαί Ph. 1.641; τὰ π. mundane things, opp. μετάρσια, Placit. 3.8.2; ἡ π. περὶ τὸν ἀέρα ταχυτής Porph. ap. Eus. PE 3.11.
- II keeping inshore, of fish, opp. πελάγιος, Arist. HA 525a15, 598a2; οἱ π. τόποι τῆς θαλάσσης ib. 598a7; τὰ π. ib. 597a17; of islands, Id. Mete. 368b33; of sea-plants, Thphr. HP 4.6.2, Dsc. 4.179 (Comp.).
- III near the ground, ταπεινὸς καὶ π. Luc. Prom. 1.
πρόσ·γειος, ος, ον :
I voisin de la terre :
1 p. opp. aux astres, T. Locr. 96d ; Zénon (DL. 7, 145) ||
2 p. opp. à la mer, Arstt. H.A. 8, 13, 2, etc. ; en parl. de poissons, qui vit près de la terre, p. opp. à πελάγιος, Arstt. H.A. 4, 1, 26, etc. ||
II qui reste près de la terre, humble, bas, joint à ταπεινός, Luc. Prom. 1 ||
➳ Dor. sup. προτιγειότατος, T. Locr. l. c.
Étym. π. γῆ.
1. vlak bij de aarde:
2. laag bij de grond:
πρόσγειος, 1) an der Erde, niedrig, auch der Erdkugel nahe, σελάνα ποτιγειοτάτα ἐστίν, Tim.Locr. 96d ; Zeno bei Diog.L. 7.145 ; neben ταπεινός, Luc. Prom. 1.
2) nahe am Lande, ἐκ τῶν προσγείων εἰς τὸ πέλαγος, Arist. H.A. 8.14.
2) nahe am Lande, ἐκ τῶν προσγείων εἰς τὸ πέλαγος, Arist. H.A. 8.14.
πρόσγειος
πρόσ-γειος, Doric προτί-γειος, ον,
γῆ
- near the earth, near the ground, Luc.