πρώταρχος
πρώταρχος, first-beginning, primal
πρώταρχ-ος, ον,
- primal, ἄτη A. Ag. 1192.
πρώτ·αρχος, ος, ον :
1 qui marque le commencement d’une chose, Eschl. Ag. 1192 ||
2 chef, gouverneur, Spt. 2 Macc. 10, 11.
Étym. πρ. ἄρχω.
πρώταρχος, zuerst anführend, anfangend, ἄτη, Aesch. Ag. 1165.
πρώταρχος
πρώτ-αρχος, ὁ,
- first-beginning, primal, πρ. ἄτα Aesch.