πυλαμάχος
πῠλᾱμάχος, f.l. for πυλαιμάχος (q.v.).
πυλα·μάχος, ος, ον [ῠᾱᾰ] qui combat aux portes d’une ville, qui assiège les portes d’une ville, ép. d’Athèna, Stésich. fr. 48 (71) Bgk ||
➳ Ion. πυλημάχος, Call. fr. 503 Schn. ; sel. d’autres, πυλαιμάχος dans les deux textes.
Étym. πύλη, μάχομαι.
πυλαμάχος, [λᾱ], ion. πυλημάχος, torerstürmend ; Stesichor. bei Ath. IV.154f u. Schol. Il. 5.31 ; Callim. bei Schol. Od. 3.380.