σιταρκία
σῑταρκ-ία, v. σιταρχία.
σιταρκία, ας (ἡ) [σῑ] approvisionnement de blé, ou, p. ext. de vivres, Arstt. Œc. 2, 24, 2 ; Pol. 1, 52, 5, etc.
Étym. σιταρκέω.
σιταρκία, [σῑ], ἡ, hinreichender Proviant ; τρίμηνος, Arist. Oec. 2.24, 30, 40, immer mit der v.l. σιταρχία, die Bekker an den letzten Stellen aufgenommen hat ; eben so bei Pol.