συγχωρητέος
συγχωρητέος, to be conceded
συγχωρ-ητέος, α, ον,
- to be conceded, Luc. Herm. 74.
- 2 neut. συγχωρητέον, one must concede, Pl. Phdr. 234e, etc.: so in pl. συγχωρητέα, S. OC 1426, Pl. Lg. 895a, etc.
συγχωρητέος, α, ον, vb. de συγχωρέω, Luc. Herm. 74 ; au neutre, Plat. Phædr. 234e ; au plur. neutre, Soph. O.C. 1426 ; Plat. Leg. 895a, etc.
συγχωρητέος, η, ον,
verb. adj. of συγχωρέω
- 1to be conceded, Luc.
- 2neut., συγχωρητέον one must concede, Plat.: so in pl. συγχωρητέα, Soph.