συγχυτικός
συγχυτικός, confounding
συγ-χῠτικός, ή, όν,
- confounding, τὸ ψυχρὸν ἁφῆς σ. Plu. Frig. 2.948d; prob. l. for συντυχ- in Cons.ux. 611a; τί γὰρ ἀναρχίας -κώτερον; Ph. 1.696.
συγχυτικός, ή, όν [χῠ] propre à confondre, à troubler, Plut. M. 948d.
Étym. συγχέω.
συγχυτικός, ή, όν, vermischend, verwirrend, Sp.