σφεδανός
σφεδανός, furious
σφεδᾰνός, ή, όν,
- = σφοδρός, vehement, violent, στάσιες Xenoph. 1.23; γένυες (sc. λέοντος) AP 6.219.12 (Antip.); τόξον Euph. 9.10; κάρηαρ Nic. Th. 642; ῥοιζός Epic. in Arch.Pap. 7p.4.
- II Hom. only neut. sg. as Adv., eagerly, σφεδανὸν Δαναοῖσι κελεύων Il. 11.165, 16.372; σφεδανὸν ἔφεπʼ ἔγχεϊ 21.542 (Aristarch. and several codd. σφεδανῶν, from σφεδανάω, raging, cf. Theognost. Can. 12, Hsch.).
σφεδανός, ή, όν [ᾰ] violent, véhément, impétueux, Anth. 6, 219 ; Nic. Th. 642 ; adv. σφεδανόν, Il. 11, 165 ; 16, 372 ; 21, 542, vivement.
Étym. Étymol. inconnue ; cf. σφοδρός.
1. gewelddadig, hevig, heftig.
2. adv. acc. n. onstuimig, wild.
σφεδανός, (mit σφοδρός zusammenhangend), eifrig, heftig, ungestüm, gewaltsam ; Hom. nur adverbial, σφεδανὸν κελεύω, Il. 11.165, 16.372, ὁ δὲ σφεδανὸν ἔφεπʼ ἔγχεϊ, 21.542 ; sp.D., γένυες λέοντος Antip.Sid. 27 (VI.219), κάρηνον Nic. Th. 642, wo es τραχύ, σκληρὸν ἢ σφιγκτόν erklärt wird.
Die Ableitung des Wortes war schon den Alten unsicher, die deshalb σφαδανόν, wie von σφαδάζω, od. σφεδανῶν = φονεύων, auch getrennt σφε δανῶν schreiben wollten.
Die Ableitung des Wortes war schon den Alten unsicher, die deshalb σφαδανόν, wie von σφαδάζω, od. σφεδανῶν = φονεύων, auch getrennt σφε δανῶν schreiben wollten.
σφεδανός
In neut. σφεδανόν as adv., vehemently, eagerly, impetuously: κελεύων Il. 11.165, Il. 16.372. Cf. Od. 21.542.
σφεδανός
σφεδᾰνός, ή, όν
= σφοδρός
- Ifurious, Anth.
- IIin Hom. only as adv. vehemently, eagerly.