σχιδανόπους
σχῐδᾰνόπους,
- = σχιζόπους (q.v.), Arist. Frr. 345, al.
σχιδανό·πους, gén. -ποδος (ὁ, ἡ) [ῐᾰ] c. σχιζόπους, Arstt. (Ath. 388c, 392c, 397b).
Étym. σχίζω, πούς.
σχιδανόπους, ὁ, ἡ, = σχιζόπους, Ath. IX.397b aus Arist.