ταραγμός

ταραγ-μός, ὁ,

• disturbance, disquietude, τ. ἐς φρένας πίτνει A. Ch. 1056; τ. ἐμπέπτωκέ μοι E. Hec. 857, cf. Id. Oen. p.39 A.; ἐς ταραγμὸν ἥκειν Id. HF 533; τ. εἰσῆλθεν πόλιν Id. Ph. 196, cf. IT 572: pl., παιδοκτόνους φρενῶν τ. Id. HF 836.

ταραγμός, ὁ, wie τάραξις, Beunruhigung, Verwirrung ; ἐκ τῶν δέ τοι ταραγμὸς ἐς φρένας πιτνεῖ, Aesch. Ch. 1052 ; ὡς ταραγμὸς εἰσῆλθεν πόλιν, Eur. Phoen. 204 ; πολὺν ταραγμὸν εἶχον μάχης, 1415 ; ᾗ ταραγμὸς ἐμπέπτωκέ μοι, Hec. 857 ; τίνʼ εἰς ταραγμὸν ἥκομεν ; I.T. 572, u. öfter.

ταραγμός τᾰραγμός, οῦ, ὁ,

• disturbance, confusion, Aesch., Eur.