ταρακτός
ταρακτός, disturbed: that may be disturbed
τᾰρακ-τός, ή, όν,
- disturbed: that may be disturbed, Sch. Ar. Ra. 1242, cf. EM 746.50, prob. f.l. for ταράττον, cf. Hsch. s.v. τάργανον.
ταρακτός, adj. verb. von ταράσσω, beunruhigt, verwirrt, Sp.