τεῖρος
τεῖρος, the heavenly constellations, signs
*τεῖρος (τὸ) seul. plur. nom. et acc. τείρεα, Il. 18, 485 ; dat. τείρεσιν, Hh. 7, 7 ; Arat. 692 ; A. Rh. 3, 1362, signes célestes, constellations.
Étym. cf. τέρας.
τεῖρος, εος, τό, ep. Form von τέρας, gebr. nur im plur. τείρεα, die Himmelszeichen, Gestirne, Il. 18.485 ; ἐνὶ τείρεσιν αἰθέρος, H.h. 7.7 ; sp.D., wie Antip.Thess. 15 (IX.541).
τεῖρος , εος (cf. τέρας, ἀστήρ): pl., constellations, Il. 18.485†.
τεῖρος
Epic form for τέρας
- the heavenly constellations, signs, only once in hom., τὰ τείρεα πάντα, τά τʼ οὐρανὸς ἐστεφάνωται Il.; ἐνὶ τείρεσιν αἰθέρος Hhymn.