τιμητός
τιμητός, rateable
τιμ-ητός, ή, όν,
- valued, opp. μετρητός, of land, J. AJ 5.1.21: c. gen. pretii, PLond. 2.316b3 (ii A.D.).
- II valuable, τὸ τοῦ χρόνου τ. J. AJ 16.2.4; πάντα δὲ τιματὰ τὰ πὰρ φίλων Theoc. 28.25.
- III τούτῳ τιμητόν he enjoys the privilege of having his penalty assessed in court, D. 27.67.
τιμητός, ή, όν [ῑ] qu’on peut évaluer : ἀγὼν τιμητός, Dém. 834, 36, procès où la fixation de la peine est à la discrétion du juge (p. opp. à ἀτίμητος).
Étym. τιμάω.
τιμητός, [ῑ], geschätzt, geehrt, schätzbar, ehrenwert, Sp.; – ἀγὼν τιμητός, ein Rechtshandel, bei dem die Bestimmung der Strafe dem Richter überlassen bleibt, ἀτίμητος, wo die Strafe durch die Gesetze bestimmt ist ; Dem. 27.67 ; Harp., Suid.
τιμητός
τῑμητός, ή, όν
verb. adj. of τιμάω
- rateable, v. ἀτίμητος.