τιμητήριος
τιμητήριος, honouring
τιμ-ητήριος, ον,
- honouring, θυσίαι Jul. Or. 5.177a, cf. Gal. 298c.
τιμητήριος, ος, ον [τῑ] qui est une marque d’honneur, qui honore, Jul. Or. 5, 176.
Étym. τιμάω.
τιμητήριος, [τῑ], schätzend, ehrend, Sp.